Nota prawna

Organ wykonawczy procesu CTC: praktycy prowadzący szkoły, świetlice młodzieżowe, ośrodki pomocy rodzinie i kluby, wraz z mieszkańcami i, najlepiej, samą młodzieżą. Zespół środowiskowy analizuje profil społeczności, ustala priorytety i wybiera programy. To ciało odrębne od grupy kluczowych liderów, która zapewnia mandat i zasoby. W Niemczech nazywane jest Gebietsteam, a w Stanach Zjednoczonych community board.

Tradycja pracy socjalnej polegająca na umożliwianiu mieszkańcom i lokalnym instytucjom samodzielnego rozpoznawania własnych potrzeb i działania na ich rzecz, zamiast biernego korzystania z usług dostarczanych z zewnątrz. Autorzy CTC wprost sytuują to podejście w tej tradycji: społeczność sama zbiera dane, sama ustala priorytety i sama odpowiada za własny plan. W krajach niemieckojęzycznych znane jako Gemeinwesenarbeit.

Randomizowane badanie kontrolowane, które ugruntowało dowody naukowe na skuteczność CTC. Rozpoczęte w 2003 roku, dobrało w pary 24 małe miasteczka w siedmiu stanach USA i losowo przydzieliło jedno miasteczko z każdej pary do wdrożenia CTC, obserwując ponad 4400 młodych ludzi od dziesiątego roku życia aż do dorosłości. Młodzi ludzie w miasteczkach objętych CTC później zaczynali używać substancji psychoaktywnych, rzadziej dopuszczali się czynów przestępczych i przemocy, a różnice te utrzymywały się do 21. roku życia.

Jednostka geograficzna, w obrębie której działa proces CTC. Nie jest to granica administracyjna, lecz obszar, którego mieszkańcy korzystają ze wspólnych szkół i usług oraz dzielą codzienne życie, a którego praktycy znają się nawzajem. Jego właściwy dobór ma znaczenie: obszar objęty badaniem ankietowym młodzieży i obszar działań muszą się pokrywać, w przeciwnym razie koalicja działa na podstawie profilu, którego mieszkańcy obszaru nie rozpoznają jako swojego. W języku niemieckim określane jako Sozialraum.

Podejście, które traktuje okres dorastania jako czas rozwoju wymagający wsparcia, a nie zbiór problemów do zapobiegania, i które koncentruje się na kompetencji, pewności siebie, więzi, charakterze i zaangażowaniu na rzecz innych. Dzieli z CTC teoretyczne korzenie w Modelu Rozwoju Społecznego, a punktem, w którym oba podejścia się spotykają, jest właściwy CTC nacisk na czynniki chroniące.

Warunki, które obniżają prawdopodobieństwo wystąpienia zachowań problemowych i sprzyjają zdrowemu rozwojowi: silne więzi z rodziną, szkołą i społecznością, jasne standardy postępowania, możliwości zaangażowania się, umiejętności potrzebne, by z nich skorzystać, oraz uznanie za taką postawę. W Modelu Rozwoju Społecznego to właśnie z nich składa się więź. W CTC wzmacnianie ochrony liczy się tak samo jak ograniczanie ryzyka.

Warunki w rodzinie, szkole, grupie rówieśniczej lub sąsiedztwie młodego człowieka, które zwiększają prawdopodobieństwo zachowań problemowych, takich jak używanie substancji psychoaktywnych, przemoc, przestępczość czy przedwczesne kończenie nauki. Wiele z nich oddziałuje na kilka skutków jednocześnie. CTC mierzy je lokalnie za pomocą badania ankietowego młodzieży i prosi społeczność o nadanie priorytetu tym czynnikom, które są najbardziej podwyższone.

Pytanie Aarona Antonovsky’ego o to, co utrzymuje ludzi w zdrowiu, w przeciwieństwie do tego, co ich czyni chorymi. Jej centralna idea, poczucie koherencji zbudowane ze zrozumiałości, zaradności i sensowności, odpowiada ściśle czynnikom chroniącym, na których opiera się CTC. Termin ten jest szeroko stosowany w europejskiej promocji zdrowia, rzadziej natomiast w amerykańskiej literaturze profilaktycznej.

Teoria rozwojowa stojąca u podstaw CTC, sformułowana przez Richarda F. Catalano i J. Davida Hawkinsa. Głosi ona, że młodzi ludzie tworzą więzi z grupami społecznymi, prospołecznymi lub aspołecznymi, które dają im możliwości, umiejętności, by z nich korzystać, oraz uznanie za takie działania, a następnie przyjmują normy tych grup. Profilaktyka oznacza więc tworzenie tych trzech warunków w rodzinie, szkole i społeczności. Jej praktyczną formą jest Strategia Rozwoju Społecznego.