Nikt nie jest w stanie zrobić dla dziecka wszystkiego, ale każdy dorosły, którego dziecko spotyka, może coś wnieść. Strategia Rozwoju Społecznego opisuje, co się liczy: dzieci potrzebują możliwości, by w czymś uczestniczyć, umiejętności, by z tych możliwości korzystać, oraz uznania za swój wysiłek. Na tej stronie pokazujemy, jak to wygląda na co dzień i jak społeczność CTC może na trwałe wprowadzić strategię do swoich instytucji.
Zrozumieć
Dzieci przejmują wartości osób, z którymi czują się związane, bo nie chcą narażać relacji z kimś, kto jest dla nich ważny. Więzi nie da się nakazać, ale rozwija się ona niezawodnie tam, gdzie spotykają się trzy rzeczy. Aby przerodziła się we wspólne standardy, dorośli mówią, co jest dla nich ważne, i sami się tego trzymają.
Na przykładKażdy człowiek ma taką samą wartośćTraktujemy się z szacunkiemPomagamy sobie nawzajemRozwiązujemy konflikty bez przemocyZabieramy głos i liczymy się ze zdaniem innychBierzemy odpowiedzialnośćDo czego odnoszą się te wartości
Dziecko ma prawdziwe zadanie, które ma znaczenie dla innych, i ma głos w sprawach, które go dotyczą. Zadanie jest dopasowane do jego wieku i dojrzałości.
Częsty błąd: Możliwości nie oznaczają, że dzieci o wszystkim decydują. Dorośli wyznaczają ramy i w ich obrębie słuchają.
Zanim dziecko podejmie się zadania, ktoś mu pokazuje, jak to zrobić, dzieli je na etapy i ćwiczy razem z nim. Dziecko przekonuje się, że da radę.
Częsty błąd: Zadanie bez umiejętności potrzebnych do jego wykonania nie jest szansą, tylko pułapką. Dziecko, któremu się nie udało, bo nikt mu niczego nie pokazał, wycofa się.
Informacja zwrotna nazywa to, co dziecko zrobiło, pojawia się niedługo potem i dotyczy wysiłku, a nie tylko wyniku. Uznaniem może być też powitanie, ogłoszenie na tablicy albo wzmianka w biuletynie dla rodziców.
Częsty błąd: Ogólne „brawo” dla wszystkich nie trafia do nikogo. Uznanie działa wtedy, gdy konkretne dziecko czuje, że jest skierowane właśnie do niego.
Dlaczego ten łańcuch działa i jak go zbadano: Model Rozwoju Społecznego →
Trzy składniki nie są zarezerwowane dla dobrych intencji. Kto chce pozyskać dziecko, daje mu zadanie, uczy, jak je wykonać, i docenia je za to. Robią tak kluby sportowe i szkoły, ale też grupa rówieśnicza, w której palenie papierosów czy e-papierosów jest warunkiem przynależności.
StandardyPrzejmuje zasady klubu: gra fair, punktualność, opieka nad najmłodszymi.
StandardyPrzejmuje zasady grupy: e-papieros to nic takiego, a dorośli nie muszą o niczym wiedzieć.
Liczy się więc to, kto dostarcza składników. Im więcej dorosłych w społeczności świadomie daje dzieciom możliwości, umiejętności i uznanie, tym więcej grup ze zdrowymi standardami, z którymi dziecko może się związać.
Dziewięć wartości zebranych tutaj to przykłady, a nie zamknięta lista. Niektóre z nich nie podlegają negocjacjom: godność, równość i ochrona przed dyskryminacją przysługują każdemu dziecku na mocy Konwencji o prawach dziecka ONZ, którą ratyfikowały wszystkie państwa Europy, i należą do wartości, na których opiera się Unia Europejska (art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej). O tym, jakie inne wartości postawić w centrum, decyduje sama społeczność lub instytucja. Szkoły i placówki pracujące z młodzieżą już teraz mają za zadanie przekazywać wartości: Konwencja określa cele edukacji w art. 29, a ramy odniesienia Rady Europy dotyczące kompetencji sprzyjających kulturze demokratycznej (RFCDC) opisują wartości, postawy i umiejętności, na których opiera się edukacja na rzecz demokracji.
Odniesienia są punktami zaczepienia, a nie cytatami: żaden artykuł nie wzywa dosłownie dzieci, by „pomagały sobie nawzajem”, ale każdy opisuje cel, któremu dana wartość służy.
porządkują działania według ryzyka grupy, do której są skierowane. Strategia Rozwoju Społecznego znajduje się pod nimi: to wspieranie rozwoju wszystkich dzieci, niezależnie od poziomu ryzyka.
Strategia nie jest więc programem, który zastępuje sprawdzony i skuteczny program z rejestru programów opartych na dowodach. Programy odpowiadają na priorytetowe czynniki ryzyka społeczności; strategia dba o to, żeby także codzienność między programami wzmacniała więzi. Plan działania zawiera jedno i drugie, obok siebie.
Zastosować
Strategia nie wymaga nowej oferty. Zaczyna się od tego, co i tak się dzieje: przy obiedzie, przy odrabianiu lekcji, przy wspólnym czytaniu. Wybierz sytuację i zobacz, gdzie mieszczą się trzy składniki.
Dzieci na zmianę nakrywają do stołu, same nakładają sobie jedzenie, a raz w tygodniu współdecydują o jadłospisie.
Wychowawczyni pokazuje, jak bezpiecznie przenieść miskę i ocenić, ile nałożyć, i ćwiczy to z nowymi dziećmi, zanim zaczną robić to same.
Po posiłku mówi, co zauważyła: „Pomyśleliście dziś o wszystkich, nawet o Mili, która się spóźniła”.
Starsze dzieci tłumaczą młodszym zadanie, z którym same już dobrze sobie radzą.
Opiekunka pokazuje im, jak tłumaczyć, nie zdradzając rozwiązania: zadać pytanie, dać wskazówkę, poczekać.
Zapisuje, kto komu pomógł, i wspomina o tym w rozmowie z rodzicami.
Dzieci wybierają miejsce, które najbardziej im przeszkadza, i pomagają ustalić, kto sprząta który odcinek.
Wcześniej uczą się, jak bezpiecznie zbierać i segregować śmieci oraz czego lepiej nie dotykać.
Spółdzielnia mieszkaniowa wywiesza na klatce schodowej zdjęcie z podziękowaniem, na którym wymienia dzieci biorące udział w akcji.
Dziecko samo wypełnia formularz i samo wybiera pierwszą książkę.
Bibliotekarka pokazuje, jak szukać w katalogu, wypożyczyć książkę i przedłużyć termin zwrotu.
Przy następnej wizycie poznaje dziecko i pyta, jak mu się podobała książka.
Opiekunowie przerw z czwartej klasy wydają sprzęt do zabawy i prowadzą grę dla młodszych dzieci.
Nauczycielka ćwiczy z nimi, jak wyjaśniać zasady i jak załagodzić kłótnię, zanim się rozrośnie.
Na apelu szkolnym dyrektorka przedstawia opiekunów przerw i mówi, co udało im się w tym tygodniu.
Dziecko wybiera książkę, przewraca strony i opowiada, jak mogłaby potoczyć się historia.
Dorośli wskazują słowa i obrazki, zadają pytania i pozwalają dziecku przeczytać pojedyncze wyrazy.
Chwalą dziecko nie za to, że siedziało spokojnie, tylko za pomysł: „Nigdy bym na to nie wpadła”.
Nie wszystko, co wygląda na partycypację, nią jest. Drabina partycypacji Rogera Harta rozróżnia osiem szczebli. Na trzech najniższych dzieci biorą udział tylko pozornie; prawdziwa partycypacja zaczyna się od czwartego. Wybierz szczebel, by zobaczyć, co oznacza i jak wyglądałby szczebel wyżej.
Dzieci i młodzież rozpoczynają projekt i świadomie włączają dorosłych, żeby skorzystać z ich doświadczenia i wpływów. Decyzje zapadają wspólnie.
Przykład
Młodzi ludzie chcą boiska do piłki nożnej na swoim osiedlu, zapraszają radę gminy i negocjują z nią lokalizację i zasady.
Dzieci nie muszą zawsze działać na samym szczycie drabiny. Sam Hart podkreśla, że liczy się wybór: zajęcia powinny pozwalać każdemu dziecku na najwyższy szczebel, który w danej chwili mu odpowiada.
Link do tego szczeblaDzieci i młodzież mają pomysł i same go realizują. Dorośli wspierają je, nie wyznaczając kierunku.
Przykład
Grupa organizuje wymianę zabawek; opiekunka klubu młodzieżowego zapewnia salę i pomaga, gdy ktoś o to poprosi.
Szczebel wyżej
Na szczeblu 8 grupa świadomie zaprosiłaby dorosłych, na przykład po to, żeby wymiana stała się znana na całym osiedlu, i podejmowałaby decyzje razem z nimi.
Dorośli wnoszą pomysł; decyzje zapadają wspólnie z dziećmi i młodzieżą.
Przykład
Klub młodzieżowy planuje letni program w grupie, w której młodzi ludzie i pracownicy mają równy głos.
Szczebel wyżej
Na szczeblu 7 młodzi ludzie proponowaliby własne punkty programu i sami je realizowali, a pracownicy pozostawaliby w tle.
Projekt należy do dorosłych, ale dzieci są naprawdę pytane o zdanie, rozumieją przebieg i dowiadują się, co stało się z ich odpowiedziami.
Przykład
Szkoła pyta każdą klasę, jak przebudować szkolne podwórko, a potem wyjaśnia, które propozycje zostaną zrealizowane, a które nie i dlaczego.
Szczebel wyżej
Na szczeblu 6 uczniowie zasiadaliby w grupie planującej i współdecydowali o przebudowie.
Rolę przydzielają dorośli. Dzieci wiedzą jednak, o co chodzi, kto zdecydował i dlaczego; mają prawdziwe zadanie i biorą w nim udział dobrowolnie.
Przykład
Starsze dzieci witają gości na letnim festynie i wskazują im drogę. Wiedzą, dlaczego to ważne, i mogły odmówić.
Szczebel wyżej
Na szczeblu 5 instytucja zapytałaby dzieci wcześniej, jak ma przebiegać festyn, a potem pokazała im, które pomysły zostały podjęte.
Dzieci pozornie współdecydują, ale nie mają wpływu ani na temat, ani na wynik. Często wybrali je dorośli i nie reprezentują nikogo poza sobą.
Przykład
Dwoje wybranych dzieci siedzi w panelu na konferencji profilaktycznej i odczytuje powitanie, które napisali dla nich dorośli.
Szczebel wyżej
Na szczeblu 5 dzieci najpierw zebrałyby opinie w swoich klasach, przedstawiły je w panelu, a później dowiedziały się, co z nich wynikło.
Dzieci mają dodać wydarzeniu kolorytu: śpiewają, noszą koszulki, stoją na zdjęciu. Nikt nie twierdzi, że je współtworzyły, ale też nikt niczego im nie wyjaśnia.
Przykład
Na festynie osiedlowym grupa dzieci występuje, bo ładnie to wygląda, a potem zostaje odesłana.
Szczebel wyżej
Na szczeblu 4 grupa miałaby na festynie prawdziwe zadanie, na przykład witanie gości, i wiedziałaby, dlaczego jest ono potrzebne.
Dzieci są wykorzystywane do spraw dorosłych. Nie wiedzą, o co chodzi, i nigdy się nie dowiadują, co stało się z ich wkładem.
Przykład
Dzieci malują plakaty na zbiórkę pieniędzy organizowaną przez instytucję, nie wiedząc, na co są te pieniądze.
Szczebel wyżej
Na szczeblu 4 dzieci wiedziałyby, czemu służy zbiórka, kto o niej zdecydował i po co potrzebne są ich plakaty, i mogłyby swobodnie odmówić.
Weź zajęcia, które regularnie prowadzisz z dziećmi, i przejdź przez nie składnik po składniku. Na końcu otrzymasz wypełniony planer zajęć w formacie PDF.
Zostaje w Twojej przeglądarce; nic nie jest wysyłane.
Zostaje w Twojej przeglądarce; nic nie jest wysyłane.
Cztery pytania, jedna minuta. Kto zadaje je sobie raz w tygodniu, szybko zobaczy, któremu składnikowi brakuje miejsca w codziennej pracy.
Tydzień 43
Zostaje w Twojej przeglądarce.
Możliwości i uznanie nie oznaczają rezygnacji z zasad. Dzieci potrzebują dorosłych, którzy mówią, co obowiązuje, i się tego trzymają. Sprawdza się ustalenie kilku konkretnych zasad dla każdych zajęć, częste przypominanie o nich i pilnowanie, żeby były przestrzegane.
Co się stanie, gdy zasada zostanie złamana, jest ustalone z góry i dziecko o tym wie. Na tym polega różnica między konsekwencją a karą: dziecko ma wpływ na to, co się wydarzy. Dzieci potrzebują też o wiele więcej informacji zwrotnych niż dorośli, również wtedy, gdy wszystko idzie dobrze.
Zakorzenić
Strategię Rozwoju Społecznego można wbudować w proces CTC od samego początku. Jej wdrażanie zaczyna się w samym zespole środowiskowym, a poprzez plan działania dociera do instytucji w społeczności.
Wszyscy członkowie poznają trzy składniki i piszą osobisty plan dla jednego dziecka, z którym regularnie się spotykają.
omawia osobiste plany swoich członków i zbiera pomysły, jak rozpocząć pracę w społeczności. Odpowiedzialność za to bierze grupa robocza, która uzupełnia ocenę zasobów o istniejące oferty wspierające rozwój dzieci.
Przedszkola, szkoły, kluby i inne instytucje zobowiązują się w planie działania do stosowania strategii w swojej pracy. Dla każdej z nich zaczyna się wtedy droga w dziewięciu krokach.
Strategię łatwo zrozumieć i właśnie dlatego nie docenia się, ile trzeba, by wprowadzić ją w życie. Badania nad wdrażaniem pokazują, że dobre szkolenie samo w sobie niewiele zmienia w zachowaniu. Działa wtedy, gdy trzyma się pięć ogniw. Jeśli brakuje jednego, łańcuch się rwie.
Wszystkie pięć ogniw się trzyma. Tak strategia trafia do codziennej praktyki.
Gdy instytucja zobowiąże się do tego w planie działania, trener lub trenerka prowadzi ją przez dziewięć kroków, od pierwszego kontaktu po przegląd roczny. Doświadczenie pokazuje, że o powodzeniu decydują trzy z nich.
Szkolenia prowadzą specjaliści, którzy sami wzięli udział w szkoleniu i ukończyli szkolenie trenerskie. Pierwsze szkolenia prowadzą razem z doświadczonym trenerem, potem prowadzą kilka szkoleń w roku i regularnie uczestniczą w spotkaniach doszkalających.
Strategia opiera się na Modelu Rozwoju Społecznego, jednej z najdokładniej sprawdzonych teorii w badaniach nad profilaktyką. W ramach Seattle Social Development Project nauczyciele, rodzice i dzieci ze szkół podstawowych zostali przeszkoleni zgodnie z tym modelem. W wieku 21 lat uczestnikom szło wyraźnie lepiej w szkole lub w pracy, a także pod względem zdrowia psychicznego, niż osobom, które tworzyły , natomiast różnice w zakresie przestępczości i używania substancji były mniejsze. Badanie było kontrolowane, ale nie randomizowane.
W przypadku Communities That Care jako całości przeprowadzone w 24 społecznościach w Stanach Zjednoczonych wykazało mniej zachowań problemowych w społecznościach CTC. Wyniki te dotyczą systemu, do którego należy strategia, a nie samej strategii. Na ile przyczynia się do nich sama strategia, nie zbadano osobno. Również doświadczenia z Malmö opierają się na ewaluacji bez grupy kontrolnej.
Idea strategii wywodzi się z Modelu Rozwoju Społecznego Hawkinsa i Catalano. Tę stronę i karty pracy opracowała od nowa FINDER Akademie, zainspirowana materiałami szkoleniowymi, które Birgitta Månsson i Sara Heide przygotowały dla CTC w Szwecji. Obie zasiadają w zarządzie Prevention Sverige (otwiera się w nowym oknie), szwedzkiego instytutu zajmującego się stosowaną nauką o profilaktyce.
Cztery wzory do pracy w instytucjach, do wydruku lub w formacie PDF. Planer zajęć i dziennik tygodniowy można też wypełnić bezpośrednio na tej stronie.
Do zajęć, które regularnie prowadzisz z dziećmi: jak je angażujesz, co muszą umieć i jak doceniasz ich wysiłek?
Osoby pracujące w przedszkolach, szkołach, klubach i z młodzieżą
Można też wypełnić online
Określa, co instytucja chce osiągnąć, jak przebiegnie szkolenie i kto później będzie monitorować pracę. Podstawa kroków od 3 do 8.
Trenerzy i osoby kontaktowe w instytucjach
Cztery pytania na każdy tydzień, zaznaczone w minutę. Po kilku tygodniach widać, któremu składnikowi brakuje miejsca w codziennej pracy.
Wszyscy, którzy regularnie pracują z dziećmi
Dostępna też jako przegląd tygodnia online
Cztery karty na arkuszu: z przodu przepis, z tyłu przegląd tygodnia. Wydrukuj dwustronnie i przytnij wzdłuż znaczników.
Na szkolenia i do etui na identyfikator
Pełne materiały szkoleniowe, w tym podręcznik dla trenerów, prezentacje i plakaty, uczestnicy otrzymują na szkoleniu. Zapytaj o szkolenie w swoim kraju
Odpowiedzi na inne pytania o CTC znajdziesz na stronie ze wszystkimi pytaniami.
Nie. Strategia to sposób pracy oparty na prostym schemacie, który dorośli wplatają w to, co już robią: angażują dzieci, dają im potrzebne umiejętności i doceniają ich wysiłek. Nie ma stałego podręcznika, ustalonej liczby spotkań ani własnej grupy docelowej, i dlatego też nie figuruje w rejestrach programów opartych na dowodach.
W procesie CTC uzupełnia programy, które społeczność wybiera, bo odpowiadają na jej priorytetowe . Programy działają na konkretne cele; strategia dba o to, żeby codzienność w przedszkolach, szkołach, klubach i na osiedlach zmierzała w tym samym kierunku. Plan działania obejmuje jedno i drugie.
Dla każdego. Trzy składniki dotyczą czterolatka, który pomaga nakrywać do stołu, tak samo jak nastolatki, która w klubie sportowym trenuje młodsze dzieci. Z wiekiem zmienia się forma: na ile dziecko jest w stanie współdecydować, jakich umiejętności musi się jeszcze nauczyć i jakie uznanie odbiera jako szczere.
Dlatego szkolenie dostosowuje się zwykle osobno do przedszkoli i do szkół. Drabina partycypacji pomaga ocenić, jaki poziom zaangażowania pasuje do danej grupy wiekowej.
Szkolenia prowadzą specjaliści, którzy sami zostali przeszkoleni i ukończyli szkolenie trenerskie. Pierwsze szkolenia prowadzą razem z doświadczonym trenerem, potem szkolą regularnie i uczestniczą w spotkaniach doszkalających, dzięki czemu jakość jest taka sama we wszystkich instytucjach.
Instytucja potrzebuje przede wszystkim osoby kontaktowej, która ma poparcie kierownictwa. Razem z nią trener na podstawie planu wprowadzenia ustala, kto weźmie udział, jak praca łączy się z istniejącymi rutynami i kto będzie ją dalej monitorował. Szkolenie trwa zwykle od dwóch i pół do trzech godzin, wersja skrócona około 45 minut.
W krótkim okresie po przebiegu wdrożenia: czy instytucje planują zajęcia z uwzględnieniem trzech składników, czy pracownicy prowadzą dziennik tygodniowy, czy instytucje zdają sprawę podczas przeglądu rocznego? Na te pytania może odpowiedzieć sam.
W dłuższej perspektywie pokazuje to . Rejestruje ono między innymi, czy młodzi ludzie doświadczają w rodzinie i w szkole możliwości zaangażowania się i uznania za to. To są właśnie te , które strategia ma wzmacniać. Zmiany widać w kolejnych edycjach badania, a nie po jednym roku.
Dlaczego więź działa: łańcuch od trzech warunków do zachowania, według Hawkinsa i Catalano.
Doświadczenia szwedzkiego miasta, w którym przeszkolono ponad 3000 dorosłych, i to, co z tego wynikło.
Role, kroki i kamienie milowe od pierwszej rozmowy do planu działania.
Amerykański rejestr sprawdzonych programów dla dzieci i młodzieży, prowadzony przez Institute of Behavioral Science na Uniwersytecie Kolorado w Boulder. Certyfikuje na trzech poziomach. Poziom Promising wymaga jednego randomizowanego badania kontrolowanego lub dwóch ewaluacji quasi-eksperymentalnych, ze spójnym pozytywnym efektem i bez dowodów szkodliwości. Poziom Model dodaje drugie badanie wysokiej jakości oraz co najmniej jeden follow-up po dwunastu lub więcej miesiącach od zakończenia interwencji. Poziom Model Plus dodaje replikację przeprowadzoną przez badaczy spoza zespołu twórcy programu. To właśnie te standardy dowodowe zastosował przegląd CTC European Network przy ocenie europejskich programów dla Xchange.
Projekt obserwacyjny: grupa jest obserwowana w czasie, a następnie dzielona według tego, czy otrzymała program, czy nie; nikt nie jest do niczego przydzielany. Kohorta prospektywna zaczyna obserwację w teraźniejszości i biegnie w przyszłość, kohorta retrospektywna analizuje przebieg zdarzeń, który już się zakończył. Ponieważ grupy mogą różnić się już na starcie, ryzyko ukrytych czynników zakłócających pozostaje wyższe niż w badaniu randomizowanym.
Organ wykonawczy procesu CTC: praktycy prowadzący szkoły, świetlice młodzieżowe, ośrodki pomocy rodzinie i kluby, wraz z mieszkańcami i, najlepiej, samą młodzieżą. Zespół środowiskowy analizuje profil społeczności, ustala priorytety i wybiera programy. To ciało odrębne od grupy kluczowych liderów, która zapewnia mandat i zasoby. W Niemczech nazywane jest Gebietsteam, a w Stanach Zjednoczonych community board.
Tradycja pracy socjalnej polegająca na umożliwianiu mieszkańcom i lokalnym instytucjom samodzielnego rozpoznawania własnych potrzeb i działania na ich rzecz, zamiast biernego korzystania z usług dostarczanych z zewnątrz. Autorzy CTC wprost sytuują to podejście w tej tradycji: społeczność sama zbiera dane, sama ustala priorytety i sama odpowiada za własny plan. W krajach niemieckojęzycznych znane jako Gemeinwesenarbeit.
Randomizowane badanie kontrolowane, które ugruntowało dowody naukowe na skuteczność CTC. Rozpoczęte w 2003 roku, dobrało w pary 24 małe miasteczka w siedmiu stanach USA i losowo przydzieliło jedno miasteczko z każdej pary do wdrożenia CTC, obserwując ponad 4400 młodych ludzi od dziesiątego roku życia aż do dorosłości. Młodzi ludzie w miasteczkach objętych CTC później zaczynali używać substancji psychoaktywnych, rzadziej dopuszczali się czynów przestępczych i przemocy, a różnice te utrzymywały się do 21. roku życia.
To, jak pewne jest stwierdzenie o istnieniu efektu, a nie to, jak duży ostatecznie okazuje się ten efekt. GRADE opisuje to jako pewność co do oszacowania efektu i stopniuje ją według tego, jak prawdopodobne jest, że dalsze badania zmienią tę pewność. Grüne Liste Prävention ocenia moc dowodową niezależnie od projektu badania i uzależnia ją od liczebności grup, liczby badań oraz obecności wyników z obszaru niemieckojęzycznego.
Grupa, która nie otrzymuje programu i dzięki temu pokazuje, jak prawdopodobnie rozwijaliby się uczestnicy bez niego. Tego punktu odniesienia nigdy nie da się zaobserwować, można go tylko oszacować; efekt to różnica między tym, co się wydarzyło, a tym, co wydarzyłoby się bez działania. Bez grupy porównawczej pozostaje otwarte, czy zmiana wynika z programu, czy z dojrzewania, wcześniejszych doświadczeń i równoległych wpływów.
Cztery poziomy zamiast podziału na skuteczne i nieskuteczne: program jest najpierw jedynie opisany, potem uzasadniony teoretycznie, następnie potwierdzony pierwszymi wskazaniami z praktyki, a na końcu dowodami przyczynowymi. Im niższy poziom, tym swobodniej można dobrać projekt ewaluacji; dla stwierdzenia przyczynowego w grę wchodzą wyłącznie projekty, które na nie pozwalają. Schemat oceny Grüne Liste Prävention podąża za tym modelem.
Miara tego, jak duża jest różnica, niezależna od liczebności próby. Najczęściej stosowaną w profilaktyce jest d Cohena: różnica między średnimi podzielona przez rozrzut. W przeciwieństwie do wartości p, wielkość efektu mówi coś o rozmiarze efektu i pozwala porównywać badania między sobą; Grüne Liste Prävention wymaga więc jej podania w badaniach z grupą kontrolną.
Powtórny pomiar wykonany po zakończeniu programu. Pokazuje, czy efekt się utrzymuje, czy był widoczny tylko podczas trwania działania. Standardy Society for Prevention Research wymagają co najmniej jednego pomiaru długoterminowego w rozsądnym odstępie od zakończenia interwencji i uznają sześć miesięcy za rozsądne minimum; Grüne Liste Prävention stosuje ten sam odstęp i oczekuje, że do tego czasu utrzyma się co najmniej jeden pozytywny efekt.
Niemiecki internetowy rejestr programów profilaktycznych o potwierdzonej skuteczności, prowadzony przez Radę ds. Zapobiegania Przestępczości Dolnej Saksonii (Landespräventionsrat Niedersachsen), wraz z czynnikami ryzyka i czynnikami chroniącymi, które adresuje każdy program. Niemieckie społeczności CTC wybierają z niego sprawdzone programy na czwartym etapie. Rejestr dostępny jest wyłącznie po niemiecku.
Osoby w społeczności, które kontrolują budżety, kształtują politykę i mogą zobowiązać swoją organizację: burmistrz lub szef samorządu lokalnego, komendant policji, szef administracji oświatowej oraz liderzy z obszaru zdrowia, biznesu, wspólnot religijnych i mediów. Nadają procesowi CTC mandat i zasoby, powołują zespół środowiskowy, rozliczają go oraz koordynatora z postępów, a także utrzymują tę pracę poza pojedynczą rundą finansowania. Chodzi tu o podział pracy: zespół środowiskowy zajmuje się analizą, ustalaniem priorytetów i planowaniem, kluczowi liderzy umożliwiają tę pracę i działają zgodnie z jej rekomendacjami.
Program jest zmanualizowany, gdy pisemna instrukcja postępowania określa, co dzieje się, kiedy i z kim; dopiero to czyni go w ogóle powtarzalnym gdzie indziej i możliwym do przetestowania. To, jak ściśle przestrzegana jest ta instrukcja, współdecyduje o powodzeniu: przegląd niemal 500 badań wykazał efekty co najmniej dwu- do trzykrotnie większe tam, gdzie wdrożenie było staranne. Grüne Liste Prävention wymaga więc dostępnych manuałów, szkoleń i instrumentów kontroli jakości.
Statystyczne połączenie wyników kilku badań dotyczących tego samego zagadnienia w jedno zbiorcze oszacowanie; Gene Glass wprowadził ten termin w 1976 roku na potrzeby analizy dużego zbioru wyników z badań pojedynczych. Każde badanie jest ważone, z reguły według precyzji pomiaru, a wynik podaje się wraz z przedziałem ufności oraz miarą tego, jak bardzo badania różnią się między sobą. Metaanaliza nie naprawia badań, które łączy: tam, gdzie dowody pierwotne są skąpe, jednostronne lub pochodzą z innego kontekstu, wynik zbiorczy dziedziczy to wszystko.
Jednostka geograficzna, w obrębie której działa proces CTC. Nie jest to granica administracyjna, lecz obszar, którego mieszkańcy korzystają ze wspólnych szkół i usług oraz dzielą codzienne życie, a którego praktycy znają się nawzajem. Jego właściwy dobór ma znaczenie: obszar objęty badaniem ankietowym młodzieży i obszar działań muszą się pokrywać, w przeciwnym razie koalicja działa na podstawie profilu, którego mieszkańcy obszaru nie rozpoznają jako swojego. W języku niemieckim określane jako Sozialraum.
Podejście, które traktuje okres dorastania jako czas rozwoju wymagający wsparcia, a nie zbiór problemów do zapobiegania, i które koncentruje się na kompetencji, pewności siebie, więzi, charakterze i zaangażowaniu na rzecz innych. Dzieli z CTC teoretyczne korzenie w Modelu Rozwoju Społecznego, a punktem, w którym oba podejścia się spotykają, jest właściwy CTC nacisk na czynniki chroniące.
Odsetek populacji wykazujący daną cechę w jednym momencie lub w danym okresie, na przykład odsetek piętnastolatków, którzy w ciągu ostatnich trzydziestu dni pili alkohol. Rozpowszechnienie liczy przypadki, które istnieją, zależy więc zarówno od liczby nowych przypadków, jak i od tego, jak długo każdy z nich trwa; zapadalność liczy tylko nowe przypadki w danym okresie. Działanie, które skraca epizod, obniża rozpowszechnienie, nie zmieniając zapadalności, dlatego badania profilaktyczne raportują te dwie miary osobno.
Klasyfikacja według grupy docelowej, nie według momentu interwencji. Oferty uniwersalne kierowane są do całej populacji bez stwierdzenia indywidualnego ryzyka; selektywne kierowane są do podgrup, których ryzyko jest wyraźnie powyżej przeciętnej; wskazujące kierowane są do pojedynczych młodych ludzi wykazujących pierwsze objawy, które nie uzasadniają jeszcze diagnozy. CTC działa uniwersalnie i selektywnie.
Klasyfikacja według momentu interwencji. Profilaktyka pierwotna zaczyna działać, zanim pojawi się zaburzenie, i obniża liczbę nowych przypadków; profilaktyka wtórna skraca przebiegi, które już się rozpoczęły, dzięki wczesnemu wykrywaniu i leczeniu; profilaktyka trzeciorzędowa zmniejsza skutki, jakie pozostawia zaburzenie. Do Grüne Liste Prävention trafiają tylko programy profilaktyki pierwotnej i wtórnej, ponieważ to one odpowiadają kierunkowi CTC.
Warunki, które obniżają prawdopodobieństwo wystąpienia zachowań problemowych i sprzyjają zdrowemu rozwojowi: silne więzi z rodziną, szkołą i społecznością, jasne standardy postępowania, możliwości zaangażowania się, umiejętności potrzebne, by z nich skorzystać, oraz uznanie za taką postawę. W Modelu Rozwoju Społecznego to właśnie z nich składa się więź. W CTC wzmacnianie ochrony liczy się tak samo jak ograniczanie ryzyka.
Projekt z grupą porównawczą, ale bez losowego przydziału: to, kto otrzymuje program, wynika z praktyki. W terenie jest to często jedyna wykonalna opcja, wymaga jednak dodatkowych zabezpieczeń, takich jak kilka punktów pomiaru, kontrola statystyczna lub stopniowe wdrażanie, ponieważ grupa programowa i porównawcza mogą się systematycznie różnić.
Badanie, w którym uczestnicy są losowo przydzielani do programu lub do warunku porównawczego. Ponieważ przypadek czyni grupy porównywalnymi przeciętnie, różnicę na końcu łatwiej przypisać programowi niż różnicom istniejącym już wcześniej. Standardy Society for Prevention Research wymagają, dla stwierdzenia skuteczności, co najmniej dwóch metodologicznie rzetelnych badań o spójnie pozytywnych wynikach oraz co najmniej jednego istotnego pomiaru długoterminowego.
Warunki w rodzinie, szkole, grupie rówieśniczej lub sąsiedztwie młodego człowieka, które zwiększają prawdopodobieństwo zachowań problemowych, takich jak używanie substancji psychoaktywnych, przemoc, przestępczość czy przedwczesne kończenie nauki. Wiele z nich oddziałuje na kilka skutków jednocześnie. CTC mierzy je lokalnie za pomocą badania ankietowego młodzieży i prosi społeczność o nadanie priorytetu tym czynnikom, które są najbardziej podwyższone.
Pytanie Aarona Antonovsky’ego o to, co utrzymuje ludzi w zdrowiu, w przeciwieństwie do tego, co ich czyni chorymi. Jej centralna idea, poczucie koherencji zbudowane ze zrozumiałości, zaradności i sensowności, odpowiada ściśle czynnikom chroniącym, na których opiera się CTC. Termin ten jest szeroko stosowany w europejskiej promocji zdrowia, rzadziej natomiast w amerykańskiej literaturze profilaktycznej.
Wynik nazywa się istotnym, gdy dane byłyby wystarczająco mało prawdopodobne przy założeniu, że różnicy nie ma; zwykle przyjmowanym progiem jest pięć procent. Amerykańskie Towarzystwo Statystyczne (American Statistical Association) zaznacza, że wartość p nie mierzy ani wielkości efektu, ani znaczenia wyniku, i że wnioski naukowe czy dotyczące polityki nie powinny zależeć od tego, czy spada ona poniżej progu.
Spisane założenie dotyczące tego, jak działa program: jakie kroki prowadzą od działania, przez efekty pośrednie, do zamierzonego celu, i jakie warunki muszą być po drodze spełnione. Powstaje przed wdrożeniem, wspólnie z osobami zaangażowanymi, i to ona rozstrzyga, co będzie później mierzone. W Grüne Liste Prävention badanie teorii zmiany liczy się jako poziom ewaluacji odpowiadający jednej gwiazdce: sprawdza założony łańcuch efektów, a nie efekt wobec grupy kontrolnej.
Pytanie, czy program opracowany gdzie indziej działa również tutaj. Istnieje napięcie między wiernością a dopasowaniem: sztywne przejęcie mija się z grupą docelową, swobodna adaptacja może usunąć właśnie te elementy, które działały, a właściwą równowagę można wypracować tylko świadomie i w sposób udokumentowany. Grüne Liste Prävention stopniuje transferowalność według liczby badań z obszaru niemieckojęzycznego, w czterech krokach od zapewnionej do niejasnej.
Standaryzowany, anonimowy kwestionariusz, który społeczność CTC przeprowadza wśród uczniów, z reguły w wieku od jedenastu do siedemnastu lat, aby zmierzyć czynniki ryzyka i czynniki chroniące we własnym sąsiedztwie. Odpowiedzi raportuje się dla obszaru lub rocznika, nigdy dla pojedynczej osoby czy klasy, a profil, który z nich powstaje, trzeci etap zamienia w krótką listę priorytetów. Krajowe adaptacje tłumaczą skale, usuwają pozycje, które nie mają zastosowania, i ponownie je testują: wersja niemiecka została potwierdzona jako w dużej mierze jednowymiarowa i trafna względem zgłaszanej przemocy, przestępczości, używania substancji psychoaktywnych i objawów depresyjnych.