Opracowane wspólnie ze społecznościami, a nie dla nich
Pod koniec lat 80. i w latach 90. XX wieku CTC testowano i udoskonalano w procesie partycypacyjnym z udziałem setek amerykańskich społeczności, w pewnym momencie ponad 470. System dostosowywano do społeczności bardzo różnego rodzaju. Za wyraźny cel obrano dwa problemy powszechne w praktyce profilaktycznej: stosowanie działań bez odpowiednich dowodów oraz słabe wdrażanie programów o udowodnionej skuteczności.
Dlatego CTC zbudowano wokół lokalnych koalicji kluczowych osób z różnych sektorów: samorządu, szkół, służb ds. młodzieży, policji, służby zdrowia i społeczeństwa obywatelskiego. Koalicje te uczą się rozpoznawać czynniki ryzyka i czynniki chroniące charakterystyczne dla swojej społeczności za pomocą badania ankietowego młodzieży CTC, standaryzowanego kwestionariusza wypełnianego przez uczniów, ustalać priorytety oraz wybierać i wdrażać programy oparte na dowodach z dbałością o jakość. Znakiem rozpoznawczym tego podejścia stał się ustrukturyzowany proces w pięciu etapach, z jasnymi kamieniami milowymi od oceny gotowości aż po ewaluację.
Naukowe potwierdzenie przyniosło Community Youth Development Study. To randomizowane badanie kontrolowane, rozpoczęte w 2003 roku w 24 wiejskich miasteczkach w siedmiu stanach USA, objęło obserwacją ponad 4400 młodych ludzi od piątej klasy aż po wczesną dorosłość. Jego wyniki potwierdziły logikę modelu na każdym kroku:
- Zmiana systemowa: społeczności objęte CTC mierzalnie częściej przyjmowały oparte na nauce podejście do profilaktyki i poprawiały współpracę między sektorami.
- Mniej ryzyka, silniejsza ochrona: ukierunkowane interwencje przyniosły mierzalną poprawę w zakresie czynników, które każda społeczność uznała za priorytetowe.
- Mniej zachowań problemowych: młodzi ludzie w społecznościach objętych CTC później zaczynali pić alkohol i palić tytoń oraz wykazywali istotnie niższe wskaźniki używania substancji psychoaktywnych, przemocy i przestępczości.
- Efekty, które się utrzymały: w wieku 21 lat różnice wciąż były widoczne, a dwunastoletnia analiza kosztów i korzyści wykazała, że każdy zainwestowany dolar zwrócił się niemal trzynastokrotnie.
Strona poświęcona dowodom przedstawia te ustalenia szczegółowo, wraz z australijską replikacją i ostrożniejszymi ocenami z Europy.
Droga do Europy
CTC przekroczyło Atlantyk pod koniec lat 90. Jako pierwsza sięgnęła po nie Wielka Brytania: w latach 1998–2008 organizacja charytatywna Communities that Care UK współpracowała z ponad sześćdziesięcioma miejscami wdrożenia we wszystkich czterech krajach Zjednoczonego Królestwa, z których około trzydzieści przeszło pełny proces, a najliczniej reprezentowane były Walia i Londyn. Jej działalność ustała w 2009 roku. Kolejna była Holandia, która przez około piętnaście lat zbudowała najszerszą europejską praktykę CTC: ponad 25 gmin i dzielnic, pod kierunkiem Holenderskiego Instytutu Młodzieży (Nederlands Jeugdinstituut), z badaniem ankietowym młodzieży DSP-groep i z ewaluacją prowadzoną przez Verwey-Jonker Institute. Nie wiadomo, by dziś jakakolwiek holenderska społeczność prowadziła ten proces. Niemcy przyjęły to podejście w ramach finansowanego przez UE projektu SPIN (2008–2011), prowadzonego przez Landespräventionsrat Niedersachsen (Rada Prewencji Kryminalnej Dolnej Saksonii); pierwsze miejsca pilotażowe ruszyły w 2009 roku. Cypr (od 2006 roku), Chorwacja i Szwecja prowadziły własne adaptacje; Austria zaadaptowała i przetestowała pilotażowo badanie ankietowe młodzieży w jednej górnoaustriackiej gminie, Sierning, w 2013 roku.
W latach 2013–2015 działania te po raz pierwszy połączono. Finansowany przez UE projekt Communities That Care European Network: Making CTC work at the European level zgromadził partnerów z siedmiu krajów, by odpowiedzieć na trzy pytania. Czy badanie ankietowe młodzieży CTC mierzy to samo po obu stronach granic? Które programy profilaktyczne faktycznie przetestowano w Europie? I jak nowy kraj powinien przystąpić do wprowadzania tego podejścia? Jego odpowiedzi, czyli międzynarodowa analiza porównawcza wyników badania ankietowego, europejski przegląd programów, który zasilił prowadzony przez EUDA rejestr Xchange, oraz przewodnik wdrożeniowy, do dziś stanowią fundament pracy nad CTC na tym kontynencie.
Ta strona kontynuuje tę pracę. Prowadzi ją FINDER e.V., niemiecka organizacja non-profit, która zapewnia szkolenia z CTC i infrastrukturę badania ankietowego, a jej celem jest to, by europejskie adaptacje były widoczne dla siebie nawzajem i dla krajów, które własnej jeszcze nie mają.