Historia

Amerykański rejestr sprawdzonych programów dla dzieci i młodzieży, prowadzony przez Institute of Behavioral Science na Uniwersytecie Kolorado w Boulder. Certyfikuje na trzech poziomach. Poziom Promising wymaga jednego randomizowanego badania kontrolowanego lub dwóch ewaluacji quasi-eksperymentalnych, ze spójnym pozytywnym efektem i bez dowodów szkodliwości. Poziom Model dodaje drugie badanie wysokiej jakości oraz co najmniej jeden follow-up po dwunastu lub więcej miesiącach od zakończenia interwencji. Poziom Model Plus dodaje replikację przeprowadzoną przez badaczy spoza zespołu twórcy programu. To właśnie te standardy dowodowe zastosował przegląd CTC European Network przy ocenie europejskich programów dla Xchange.

Projekt obserwacyjny: grupa jest obserwowana w czasie, a następnie dzielona według tego, czy otrzymała program, czy nie; nikt nie jest do niczego przydzielany. Kohorta prospektywna zaczyna obserwację w teraźniejszości i biegnie w przyszłość, kohorta retrospektywna analizuje przebieg zdarzeń, który już się zakończył. Ponieważ grupy mogą różnić się już na starcie, ryzyko ukrytych czynników zakłócających pozostaje wyższe niż w badaniu randomizowanym.

Organ wykonawczy procesu CTC: praktycy prowadzący szkoły, świetlice młodzieżowe, ośrodki pomocy rodzinie i kluby, wraz z mieszkańcami i, najlepiej, samą młodzieżą. Zespół środowiskowy analizuje profil społeczności, ustala priorytety i wybiera programy. To ciało odrębne od grupy kluczowych liderów, która zapewnia mandat i zasoby. W Niemczech nazywane jest Gebietsteam, a w Stanach Zjednoczonych community board.

Tradycja pracy socjalnej polegająca na umożliwianiu mieszkańcom i lokalnym instytucjom samodzielnego rozpoznawania własnych potrzeb i działania na ich rzecz, zamiast biernego korzystania z usług dostarczanych z zewnątrz. Autorzy CTC wprost sytuują to podejście w tej tradycji: społeczność sama zbiera dane, sama ustala priorytety i sama odpowiada za własny plan. W krajach niemieckojęzycznych znane jako Gemeinwesenarbeit.

Randomizowane badanie kontrolowane, które ugruntowało dowody naukowe na skuteczność CTC. Rozpoczęte w 2003 roku, dobrało w pary 24 małe miasteczka w siedmiu stanach USA i losowo przydzieliło jedno miasteczko z każdej pary do wdrożenia CTC, obserwując ponad 4400 młodych ludzi od dziesiątego roku życia aż do dorosłości. Młodzi ludzie w miasteczkach objętych CTC później zaczynali używać substancji psychoaktywnych, rzadziej dopuszczali się czynów przestępczych i przemocy, a różnice te utrzymywały się do 21. roku życia.

To, jak pewne jest stwierdzenie o istnieniu efektu, a nie to, jak duży ostatecznie okazuje się ten efekt. GRADE opisuje to jako pewność co do oszacowania efektu i stopniuje ją według tego, jak prawdopodobne jest, że dalsze badania zmienią tę pewność. Grüne Liste Prävention ocenia moc dowodową niezależnie od projektu badania i uzależnia ją od liczebności grup, liczby badań oraz obecności wyników z obszaru niemieckojęzycznego.

Grupa, która nie otrzymuje programu i dzięki temu pokazuje, jak prawdopodobnie rozwijaliby się uczestnicy bez niego. Tego punktu odniesienia nigdy nie da się zaobserwować, można go tylko oszacować; efekt to różnica między tym, co się wydarzyło, a tym, co wydarzyłoby się bez działania. Bez grupy porównawczej pozostaje otwarte, czy zmiana wynika z programu, czy z dojrzewania, wcześniejszych doświadczeń i równoległych wpływów.

Cztery poziomy zamiast podziału na skuteczne i nieskuteczne: program jest najpierw jedynie opisany, potem uzasadniony teoretycznie, następnie potwierdzony pierwszymi wskazaniami z praktyki, a na końcu dowodami przyczynowymi. Im niższy poziom, tym swobodniej można dobrać projekt ewaluacji; dla stwierdzenia przyczynowego w grę wchodzą wyłącznie projekty, które na nie pozwalają. Schemat oceny Grüne Liste Prävention podąża za tym modelem.

Miara tego, jak duża jest różnica, niezależna od liczebności próby. Najczęściej stosowaną w profilaktyce jest d Cohena: różnica między średnimi podzielona przez rozrzut. W przeciwieństwie do wartości p, wielkość efektu mówi coś o rozmiarze efektu i pozwala porównywać badania między sobą; Grüne Liste Prävention wymaga więc jej podania w badaniach z grupą kontrolną.

Powtórny pomiar wykonany po zakończeniu programu. Pokazuje, czy efekt się utrzymuje, czy był widoczny tylko podczas trwania działania. Standardy Society for Prevention Research wymagają co najmniej jednego pomiaru długoterminowego w rozsądnym odstępie od zakończenia interwencji i uznają sześć miesięcy za rozsądne minimum; Grüne Liste Prävention stosuje ten sam odstęp i oczekuje, że do tego czasu utrzyma się co najmniej jeden pozytywny efekt.

Niemiecki internetowy rejestr programów profilaktycznych o potwierdzonej skuteczności, prowadzony przez Radę ds. Zapobiegania Przestępczości Dolnej Saksonii (Landespräventionsrat Niedersachsen), wraz z czynnikami ryzyka i czynnikami chroniącymi, które adresuje każdy program. Niemieckie społeczności CTC wybierają z niego sprawdzone programy na czwartym etapie. Rejestr dostępny jest wyłącznie po niemiecku.

Osoby w społeczności, które kontrolują budżety, kształtują politykę i mogą zobowiązać swoją organizację: burmistrz lub szef samorządu lokalnego, komendant policji, szef administracji oświatowej oraz liderzy z obszaru zdrowia, biznesu, wspólnot religijnych i mediów. Nadają procesowi CTC mandat i zasoby, powołują zespół środowiskowy, rozliczają go oraz koordynatora z postępów, a także utrzymują tę pracę poza pojedynczą rundą finansowania. Chodzi tu o podział pracy: zespół środowiskowy zajmuje się analizą, ustalaniem priorytetów i planowaniem, kluczowi liderzy umożliwiają tę pracę i działają zgodnie z jej rekomendacjami.

Program jest zmanualizowany, gdy pisemna instrukcja postępowania określa, co dzieje się, kiedy i z kim; dopiero to czyni go w ogóle powtarzalnym gdzie indziej i możliwym do przetestowania. To, jak ściśle przestrzegana jest ta instrukcja, współdecyduje o powodzeniu: przegląd niemal 500 badań wykazał efekty co najmniej dwu- do trzykrotnie większe tam, gdzie wdrożenie było staranne. Grüne Liste Prävention wymaga więc dostępnych manuałów, szkoleń i instrumentów kontroli jakości.

Statystyczne połączenie wyników kilku badań dotyczących tego samego zagadnienia w jedno zbiorcze oszacowanie; Gene Glass wprowadził ten termin w 1976 roku na potrzeby analizy dużego zbioru wyników z badań pojedynczych. Każde badanie jest ważone, z reguły według precyzji pomiaru, a wynik podaje się wraz z przedziałem ufności oraz miarą tego, jak bardzo badania różnią się między sobą. Metaanaliza nie naprawia badań, które łączy: tam, gdzie dowody pierwotne są skąpe, jednostronne lub pochodzą z innego kontekstu, wynik zbiorczy dziedziczy to wszystko.

Jednostka geograficzna, w obrębie której działa proces CTC. Nie jest to granica administracyjna, lecz obszar, którego mieszkańcy korzystają ze wspólnych szkół i usług oraz dzielą codzienne życie, a którego praktycy znają się nawzajem. Jego właściwy dobór ma znaczenie: obszar objęty badaniem ankietowym młodzieży i obszar działań muszą się pokrywać, w przeciwnym razie koalicja działa na podstawie profilu, którego mieszkańcy obszaru nie rozpoznają jako swojego. W języku niemieckim określane jako Sozialraum.

Podejście, które traktuje okres dorastania jako czas rozwoju wymagający wsparcia, a nie zbiór problemów do zapobiegania, i które koncentruje się na kompetencji, pewności siebie, więzi, charakterze i zaangażowaniu na rzecz innych. Dzieli z CTC teoretyczne korzenie w Modelu Rozwoju Społecznego, a punktem, w którym oba podejścia się spotykają, jest właściwy CTC nacisk na czynniki chroniące.

Odsetek populacji wykazujący daną cechę w jednym momencie lub w danym okresie, na przykład odsetek piętnastolatków, którzy w ciągu ostatnich trzydziestu dni pili alkohol. Rozpowszechnienie liczy przypadki, które istnieją, zależy więc zarówno od liczby nowych przypadków, jak i od tego, jak długo każdy z nich trwa; zapadalność liczy tylko nowe przypadki w danym okresie. Działanie, które skraca epizod, obniża rozpowszechnienie, nie zmieniając zapadalności, dlatego badania profilaktyczne raportują te dwie miary osobno.

Klasyfikacja według grupy docelowej, nie według momentu interwencji. Oferty uniwersalne kierowane są do całej populacji bez stwierdzenia indywidualnego ryzyka; selektywne kierowane są do podgrup, których ryzyko jest wyraźnie powyżej przeciętnej; wskazujące kierowane są do pojedynczych młodych ludzi wykazujących pierwsze objawy, które nie uzasadniają jeszcze diagnozy. CTC działa uniwersalnie i selektywnie.

Klasyfikacja według momentu interwencji. Profilaktyka pierwotna zaczyna działać, zanim pojawi się zaburzenie, i obniża liczbę nowych przypadków; profilaktyka wtórna skraca przebiegi, które już się rozpoczęły, dzięki wczesnemu wykrywaniu i leczeniu; profilaktyka trzeciorzędowa zmniejsza skutki, jakie pozostawia zaburzenie. Do Grüne Liste Prävention trafiają tylko programy profilaktyki pierwotnej i wtórnej, ponieważ to one odpowiadają kierunkowi CTC.

Warunki, które obniżają prawdopodobieństwo wystąpienia zachowań problemowych i sprzyjają zdrowemu rozwojowi: silne więzi z rodziną, szkołą i społecznością, jasne standardy postępowania, możliwości zaangażowania się, umiejętności potrzebne, by z nich skorzystać, oraz uznanie za taką postawę. W Modelu Rozwoju Społecznego to właśnie z nich składa się więź. W CTC wzmacnianie ochrony liczy się tak samo jak ograniczanie ryzyka.

Projekt z grupą porównawczą, ale bez losowego przydziału: to, kto otrzymuje program, wynika z praktyki. W terenie jest to często jedyna wykonalna opcja, wymaga jednak dodatkowych zabezpieczeń, takich jak kilka punktów pomiaru, kontrola statystyczna lub stopniowe wdrażanie, ponieważ grupa programowa i porównawcza mogą się systematycznie różnić.

Badanie, w którym uczestnicy są losowo przydzielani do programu lub do warunku porównawczego. Ponieważ przypadek czyni grupy porównywalnymi przeciętnie, różnicę na końcu łatwiej przypisać programowi niż różnicom istniejącym już wcześniej. Standardy Society for Prevention Research wymagają, dla stwierdzenia skuteczności, co najmniej dwóch metodologicznie rzetelnych badań o spójnie pozytywnych wynikach oraz co najmniej jednego istotnego pomiaru długoterminowego.

Warunki w rodzinie, szkole, grupie rówieśniczej lub sąsiedztwie młodego człowieka, które zwiększają prawdopodobieństwo zachowań problemowych, takich jak używanie substancji psychoaktywnych, przemoc, przestępczość czy przedwczesne kończenie nauki. Wiele z nich oddziałuje na kilka skutków jednocześnie. CTC mierzy je lokalnie za pomocą badania ankietowego młodzieży i prosi społeczność o nadanie priorytetu tym czynnikom, które są najbardziej podwyższone.

Pytanie Aarona Antonovsky’ego o to, co utrzymuje ludzi w zdrowiu, w przeciwieństwie do tego, co ich czyni chorymi. Jej centralna idea, poczucie koherencji zbudowane ze zrozumiałości, zaradności i sensowności, odpowiada ściśle czynnikom chroniącym, na których opiera się CTC. Termin ten jest szeroko stosowany w europejskiej promocji zdrowia, rzadziej natomiast w amerykańskiej literaturze profilaktycznej.

Teoria rozwojowa stojąca u podstaw CTC, sformułowana przez Richarda F. Catalano i J. Davida Hawkinsa. Głosi ona, że młodzi ludzie tworzą więzi z grupami społecznymi, prospołecznymi lub aspołecznymi, które dają im możliwości, umiejętności, by z nich korzystać, oraz uznanie za takie działania, a następnie przyjmują normy tych grup. Profilaktyka oznacza więc tworzenie tych trzech warunków w rodzinie, szkole i społeczności. Jej praktyczną formą jest Strategia Rozwoju Społecznego.

Wynik nazywa się istotnym, gdy dane byłyby wystarczająco mało prawdopodobne przy założeniu, że różnicy nie ma; zwykle przyjmowanym progiem jest pięć procent. Amerykańskie Towarzystwo Statystyczne (American Statistical Association) zaznacza, że wartość p nie mierzy ani wielkości efektu, ani znaczenia wyniku, i że wnioski naukowe czy dotyczące polityki nie powinny zależeć od tego, czy spada ona poniżej progu.

Spisane założenie dotyczące tego, jak działa program: jakie kroki prowadzą od działania, przez efekty pośrednie, do zamierzonego celu, i jakie warunki muszą być po drodze spełnione. Powstaje przed wdrożeniem, wspólnie z osobami zaangażowanymi, i to ona rozstrzyga, co będzie później mierzone. W Grüne Liste Prävention badanie teorii zmiany liczy się jako poziom ewaluacji odpowiadający jednej gwiazdce: sprawdza założony łańcuch efektów, a nie efekt wobec grupy kontrolnej.

Pytanie, czy program opracowany gdzie indziej działa również tutaj. Istnieje napięcie między wiernością a dopasowaniem: sztywne przejęcie mija się z grupą docelową, swobodna adaptacja może usunąć właśnie te elementy, które działały, a właściwą równowagę można wypracować tylko świadomie i w sposób udokumentowany. Grüne Liste Prävention stopniuje transferowalność według liczby badań z obszaru niemieckojęzycznego, w czterech krokach od zapewnionej do niejasnej.

Standaryzowany, anonimowy kwestionariusz, który społeczność CTC przeprowadza wśród uczniów, z reguły w wieku od jedenastu do siedemnastu lat, aby zmierzyć czynniki ryzyka i czynniki chroniące we własnym sąsiedztwie. Odpowiedzi raportuje się dla obszaru lub rocznika, nigdy dla pojedynczej osoby czy klasy, a profil, który z nich powstaje, trzeci etap zamienia w krótką listę priorytetów. Krajowe adaptacje tłumaczą skale, usuwają pozycje, które nie mają zastosowania, i ponownie je testują: wersja niemiecka została potwierdzona jako w dużej mierze jednowymiarowa i trafna względem zgłaszanej przemocy, przestępczości, używania substancji psychoaktywnych i objawów depresyjnych.