Πρόληψη που ξεκινά από τα δεδομένα, όχι από το πρόγραμμα

Το Communities That Care είναι ένα σύστημα που βοηθά μια κοινότητα να σχεδιάσει την πρόληψη με βάση τα δικά της δεδομένα. Συγκεντρώνει τους ανθρώπους που διαμορφώνουν τη ζωή των νέων σε τοπικό επίπεδο, από τα σχολεία και τις υπηρεσίες νεολαίας μέχρι την αστυνομία, την υγεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Τους οδηγεί μέσα από πέντε φάσεις: αξιολόγηση της ετοιμότητας, οργάνωση, κατάρτιση ενός προφίλ των τοπικών παραγόντων κινδύνου και προστατευτικών παραγόντων από μια έρευνα νέων, επιλογή προγραμμάτων με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα που αντιστοιχούν στις προτεραιότητες, και εφαρμογή τους με το βλέμμα στα αποτελέσματα.

Στόχος του είναι να μειώσει την προβληματική συμπεριφορά των νέων, πρωτίστως τη χρήση ουσιών, τη βία και την παραβατικότητα, και να προαγάγει την υγιή ανάπτυξη. Το επιτυγχάνει αλλάζοντας τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνουν οι νέοι, αντί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα αφού εμφανιστούν.

Ναι, με ειλικρινείς επιφυλάξεις. Η κεντρική τεκμηρίωση είναι η μελέτη Community Youth Development Study, μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή σε 24 πόλεις των ΗΠΑ που παρακολούθησε περισσότερους από 4.400 νέους από την ηλικία των δέκα ετών μέχρι την ενηλικίωση. Οι νέοι στις πόλεις CTC ξεκίνησαν τη χρήση αλκοόλ και καπνού αργότερα, παρουσίασαν λιγότερη παραβατικότητα και βία, και οι διαφορές διατηρήθηκαν ως την ηλικία των 21. Σε διάστημα δώδεκα ετών η δοκιμή απέδωσε σχεδόν δεκατρία δολάρια σε αποφευχθείσα βλάβη για κάθε δολάριο που επενδύθηκε.

Μια οιονεί πειραματική σύγκριση στην Αυστραλία βρήκε θετικό αλλά μικρότερο αποτέλεσμα. Η ευρωπαϊκή τεκμηρίωση δείχνει μέχρι στιγμής ότι οι κοινότητες CTC υιοθετούν περισσότερα τεκμηριωμένα προγράμματα, δεν έχει ακόμη δείξει την ευρύτερη αλλαγή του συστήματος που διαπίστωσε η αμερικανική δοκιμή, και είναι ακόμη ισχνότερη ως προς τις συμπεριφορικές εκβάσεις. Μια ανασκόπηση του 2025 από το βρετανικό Youth Endowment Fund έκρινε την επίδραση στη βία στατιστικά αβέβαιη και συνέστησε να μην δρομολογηθούν νέες εφαρμογές του CTC στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι να δοκιμαστεί ξανά εκεί η προσέγγιση. Καμία από τις μελέτες που συγκέντρωσε δεν προερχόταν από το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η Communities that Care UK έπαυσε τη λειτουργία της το 2009. Η σελίδα τεκμηρίωσης τα παρουσιάζει όλα αυτά.

Μέσα από την έννοια των παραγόντων κινδύνου και των προστατευτικών παραγόντων. Η έρευνα αρκετών δεκαετιών έχει εντοπίσει συνθήκες στην οικογένεια, το σχολείο, την παρέα των συνομηλίκων και τη γειτονιά που καθιστούν την προβληματική συμπεριφορά πιθανότερη, και άλλες που την καθιστούν λιγότερο πιθανή. Πολλές από αυτές επιδρούν σε περισσότερες εκβάσεις ταυτόχρονα: ένας αδύναμος δεσμός με το σχολείο αυξάνει τον κίνδυνο τόσο για χρήση ναρκωτικών όσο και για παραβατικότητα, και ένας ισχυρός οικογενειακός δεσμός προστατεύει και από τα δύο.

Το CTC μετρά αυτούς τους παράγοντες τοπικά μέσω της έρευνας νέων και ζητά από την κοινότητα να δουλέψει πάνω στους δύο έως πέντε που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία στα δικά της δεδομένα. Η ενίσχυση της προστασίας μετρά εξίσου με τη μείωση του κινδύνου. Η σελίδα της προσέγγισης εξηγεί το Μοντέλο Κοινωνικής Ανάπτυξης που βρίσκεται πίσω από αυτό.

Σε πέντε φάσεις, συνήθως σε διάστημα δώδεκα έως δεκαοκτώ μηνών πριν ξεκινήσουν τα πρώτα προγράμματα. Η πρώτη φάση διευκρινίζει αν η κοινότητα είναι έτοιμη: υπάρχει πολιτική στήριξη, και είναι κάποιος διατεθειμένος να ηγηθεί; Η δεύτερη φάση χτίζει τη συμμαχία και τη δομή εργασίας. Η τρίτη φάση διεξάγει την έρευνα νέων και μετατρέπει τα αποτελέσματα σε κοινοτικό προφίλ. Η τέταρτη φάση επιλέγει προγράμματα που αντιστοιχούν στους παράγοντες προτεραιότητας και εξασφαλίζει τη χρηματοδότησή τους. Η πέμπτη φάση τα εφαρμόζει και μετρά τι άλλαξε.

Ο φόρτος εργασίας πέφτει κυρίως σε έναν τοπικό συντονιστή, συνήθως μισή έως μία πλήρη θέση εργασίας, και στα μέλη της συμμαχίας, που συνεδριάζουν τακτικά στις φάσεις δύο έως τέσσερα. Η εκπαίδευση και των δύο είναι μέρος της διαδικασίας και παρέχεται από τον οργανισμό που στηρίζει το CTC στη χώρα, ένα συμβούλιο πρόληψης, ένα ερευνητικό ινστιτούτο ή έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, όπου υπάρχει.

Δύο όργανα, στις περισσότερες εφαρμογές. Μια μικρή ομάδα βασικών ηγετικών στελεχών, οι επικεφαλής των οργανισμών από τους οποίους εξαρτώνται τα χρήματα και το προσωπικό της διαδικασίας: ο δήμαρχος ή ο επικεφαλής του δημοτικού συμβουλίου, οι διευθυντές των υπηρεσιών νεολαίας, εκπαίδευσης, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, ο ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας. Αυτοί δίνουν την εντολή και κρατούν τις πόρτες ανοιχτές. Και ένα κοινοτικό συμβούλιο επαγγελματιών, των ανθρώπων που διευθύνουν σχολεία, κέντρα νεολαίας, υπηρεσίες οικογένειας και συλλόγους, μαζί με κατοίκους και, ιδανικά, τους ίδιους τους νέους. Το συμβούλιο κάνει τη δουλειά: διαβάζει το προφίλ, θέτει τις προτεραιότητες και επιλέγει τα προγράμματα.

Η διάκριση έχει σημασία. Όταν τα ηγετικά στελέχη προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά του συμβουλίου, ή όταν το συμβούλιο δεν έχει εντολή από τα ηγετικά στελέχη, η διαδικασία βαλτώνει.

Ξεκινήστε εκεί όπου η συμμαχία μπορεί πραγματικά να δουλέψει. Σε μια πόλη τριάντα χιλιάδων κατοίκων αυτό μπορεί να είναι ολόκληρη η πόλη. Σε μια μεγάλη πόλη είναι συνήθως μία ή δύο συνοικίες με δικά τους σχολεία και υπηρεσίες, όπου οι άνθρωποι γύρω από το τραπέζι γνωρίζονται μεταξύ τους. Μια πιλοτική περιοχή δίνει στη συμμαχία ένα πραγματικό προφίλ πάνω στο οποίο μπορεί να δράσει, και επιτρέπει στην πόλη να μάθει τη διαδικασία πριν την επεκτείνει.

Αυτό που έχει σημασία είναι η περιοχή της έρευνας και η περιοχή δράσης να συμπίπτουν. Αν ερευνηθεί ολόκληρη η πόλη και έπειτα η δράση περιοριστεί σε μία συνοικία, προκύπτει ένα προφίλ στο οποίο η συνοικία δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της.