Streszczenie: Ograniczanie zagrożeń dla zdrowia behawioralnego wymaga szerokiego wachlarza usług profilaktycznych i leczniczych, świadczonych przez profesjonalistów „osadzonych” w różnych silosach lokalnych usługodawców. Organy ścigania stanowią ważny silos, który nie był dotąd ściśle kojarzony z profilaktyką, a zwłaszcza z programami i praktykami profilaktycznymi opartymi na dowodach. A jednak w społecznościach lokalnych istnieją dobrze określone role profilaktyczne, jakie organy ścigania mogą odgrywać, wspierając i wzmacniając prowadzone już działania profilaktyczne. Role te, ugruntowane w nauce o policji, są ściśle powiązane z ogólną rolą organów ścigania w społecznościach, którym służą funkcjonariusze. W niniejszej pracy omawiamy te role i wytyczne oraz formułujemy zalecenia dotyczące szkolenia i funkcjonowania funkcjonariuszy organów ścigania w ramach profilaktyki.
Definicje
Rozpoczęcie od definicji „organów ścigania” i „profilaktyki” oraz nauk leżących u podstaw tych dziedzin pomoże wskazać zbieżne koncepcje, istotne dla zbadania tych obszarów praktyki, w których profesjonaliści z obu dziedzin mają możliwość współpracy na rzecz wspólnego celu.
Istnieje wiele definicji egzekwowania prawa. Posłużymy się definicją opracowaną przez Bureau of Justice, według której egzekwowanie prawa przez organy ścigania to: „The generic name for the activities of the agencies responsible for maintaining public order and enforcing the law, particularly the activities of prevention, detection, and investigation of crime and the apprehension of criminals.” (ogólna nazwa działań instytucji odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego i egzekwowanie prawa, w szczególności zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania i ścigania oraz ujmowania sprawców).1 Profilaktyka również ma wiele definicji. Ta, którą przyjmujemy w niniejszej pracy, wywodzi się z epidemiologii, stanowiącej metodologiczny fundament zdrowia publicznego. Profilaktyka obejmuje działania podejmowane w celu wyeliminowania lub ograniczenia chorób i niepełnosprawności, zanim się ujawnią.
Zarówno praktyka organów ścigania, jak i praktyka profilaktyczna opierają się na nauce. Nauka o policji ma na celu zapobieganie przestępstwom, ich wykrywanie i ściganie, aby ujmować i zatrzymywać osoby, grupy i organizacje podejrzane o naruszenie prawa. Nauka o policji jest multidyscyplinarna i obejmuje: kryminologię, kryminalistykę, psychiatrię, psychologię, prawoznawstwo, policję środowiskową, wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych, administrację penitencjarną i penologię.2
Profilaktyka, w ujęciu nauki o profilaktyce, zajmuje się determinantami zachowań, które chronią zdrowie społeczne, emocjonalne i fizyczne jednostek, rodzin i społeczności lub mu zagrażają, określając procesy, przez które te determinanty działają, i ustalając skuteczne strategie ograniczania ryzyka oraz promowania zdrowia fizycznego, psychicznego i społecznego. Nauka o profilaktyce jest również multidyscyplinarna i obejmuje: zdrowie publiczne, socjologię, psychologię i psychologię społeczną, zachowania zdrowotne, medycynę, biostatystykę oraz nauki neurobiologiczne.3
Obie dziedziny przyjęły rygorystyczne standardy metodologiczne, aby zapewnić, że praktyki, które popierają, są „oparte na dowodach”4, a więc zarówno skuteczne, jak i korzystne. W profilaktyce, a zwłaszcza w profilaktyce używania substancji psychoaktywnych, nastąpiło przejście od terminu „oparte na badaniach”5 do „oparte na dowodach” w publikacjach Pentz z 2003 roku i Rohrbach et al. z 2005 roku6 oraz wraz z utworzeniem w 2007 roku przez Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA) rejestru National Registry of Evidence-Based Programs and Practices (NREPP). Koncepcja profilaktyki „opartej na dowodach” została wzmocniona na arenie międzynarodowej publikacją w 2013 roku International Standards for Drug Use Prevention Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości. Koncepcję „działań policyjnych opartych na dowodach” wprowadził Lawrence W. Sherman w 1998 roku.7 Istnieje dziś organizacja, American Society for Evidence-Based Policing, poświęcona wspieraniu badań i ewaluacji strategii zapobiegania zachowaniom niezgodnym z prawem oraz przekładaniu wyników tych badań na formę dostępną dla funkcjonariuszy organów ścigania.
Nauka o policji pomaga odpowiadać na takie pytania jak:
- Jakie rodzaje przestępstw są popełniane?
- Jak zmieniała się w czasie liczba przestępstw na danym obszarze?
- Co wiemy o osobach popełniających te przestępstwa?
- Gdzie popełniane są przestępstwa?
- Jak przestępstwa wpływają na społeczność? oraz
- Jaka jest najlepsza strategia zapobiegania określonym przestępstwom lub reagowania na nie w danej jurysdykcji?
Nauka o profilaktyce dostarcza wiedzy na takie tematy jak:
- Kogo dotyczy dane zachowanie i jakie są cechy dotkniętej nim populacji (np. płeć, wiek, rasa/pochodzenie etniczne i położenie geograficzne)?
- Kto jest podatny i co czyni go podatnym?
- Jakie są konsekwencje tego zachowania w czasie? oraz
- Jak możemy skutecznie interweniować wobec jednostek lub ich środowiska fizycznego czy społecznego, aby ograniczyć ryzyko rozpoczęcia lub kontynuowania tego zachowania?
Rycina 1 poniżej pokazuje, że organy ścigania i profilaktyka są ze sobą powiązane w tym sensie, że łączy je zainteresowanie utrzymaniem i promowaniem bezpieczeństwa publicznego oraz ograniczaniem behawioralnych zagrożeń dla zdrowia.
Podatność na zachowania ryzykowne
Analizy badań podłużnych, śledzących dzieci i nastolatków aż do wczesnej dorosłości,8 dostarczyły dowodów na procesy i determinanty zwiększające podatność dzieci i nastolatków na używanie substancji psychoaktywnych i inne negatywne zachowania. Procesy te obejmują interakcję między jednostkami a ich środowiskiem bezpośrednim (mikro) i społecznym (makro) (zob. rycina 2).9
Organy ścigania skorzystałyby zatem na zaangażowaniu w działania profilaktyczne, zwłaszcza te skoncentrowane na dzieciach i nastolatkach. Podczas gdy specjaliści profilaktyki wdrażają oparte na dowodach programy profilaktyczne, zaprojektowane po to, by pomóc podmiotom socjalizacji, takim jak rodzice i nauczyciele, poprawić ich interakcje z młodzieżą, za którą odpowiadają, przedstawiciele organów ścigania mogliby skupić się na egzekwowaniu opartych na dowodach polityk, takich jak ograniczanie osiągalności i dostępności substancji psychoaktywnych, oraz pomagać w tworzeniu bezpiecznych i wspierających sąsiedztw i społeczności, a także wzmacniać normy społeczności przeciwko podejmowaniu zachowań ryzykownych. Ta współpraca nie jest nowym pomysłem. Shepherd i Sumner, van Dijk et al. oraz Krupanski et al. zaproponowali podobne koncepcje dotyczące styku organów ścigania i zdrowia publicznego.10
Punkty styku
Zrozumienie procesów i interakcji zwiększających podatność na podejmowanie szkodliwych zachowań wskazuje punkty, w których strategie profilaktyczne mogą interweniować, aby zmienić negatywne trajektorie oraz wzmocnić i utrwalić trajektorie pozytywne (zob. rycina 3).11
Do głównych punktów interwencji profilaktycznej oddziałujących na środowiska poziomu mikro należą oparte na dowodach programy umiejętności rodzicielskich i zarządzania rodziną. Innym ważnym polem działań profilaktycznych są szkoły, zwłaszcza w zakresie szkolenia kadry w celu zmiany środowiska społecznego szkoły. Na przykład Good Behavior Game szkoli nauczycieli pierwszych klas szkoły podstawowej, jak wprowadzać dzieci w ich rolę uczniów, a Positive Behavioral Interventions and Supports wzmacnia pozytywną więź ze szkołą przez cały okres nauki. Ponadto programy profilaktyczne takie jak Life Skills Training i Positive Action pomagają uczniom rozwijać umiejętności potrzebne do podejmowania rozsądnych decyzji sprzyjających zdrowym zachowaniom.
Profilaktyczna rola funkcjonariuszy organów ścigania w szkołach przyciągała wiele uwagi przez ostatnie trzy dekady, za sprawą ewaluacji programów realizowanych przez D.A.R.E. America.12 Ewaluacje te, podobnie jak narastające negatywne nastawienie do organów ścigania w całej Ameryce,13 zwiększyły trudności w docieraniu do organów ścigania i angażowaniu ich w działania profilaktyczne w środowisku szkolnym. Co więcej, podczas gdy specjaliści profilaktyki podchodzą do problemów behawioralnych proaktywnie, przedstawiciele organów ścigania byli zwykle bardziej reaktywni.14 Takie podejście nie sprzyja koncepcji profilaktyki ani, w przypadku interwencji behawioralnych takich jak wymienione powyżej, docenieniu znaczenia angażowania uczniów i stosowania odpowiednich strategii dydaktycznych wzbogacających doświadczenie uczenia się (np. angażowania uczniów starszych klas szkoły podstawowej w odgrywanie ról, a rodziców w ćwiczenie pozytywnych umiejętności rodzicielskich).
Istnieje kilka punktów, w których funkcjonariusze organów ścigania mogliby wspierać pracę specjalistów profilaktyki w szkołach, miejscu pracy, społeczności i systemie wymiaru sprawiedliwości dla nieletnich. W szkołach i miejscach pracy organy ścigania mogą wchodzić w skład zespołu kierującego profilaktyką, który opracowuje polityki dotyczące reagowania instytucji na używanie i nadużywanie substancji psychoaktywnych, niezależnie od tego, czy używanie ma miejsce na terenie instytucji, czy przejawia się w zachowaniach negatywnie wpływających na wyniki w nauce lub pracy. Zespół taki mógłby przeglądać istniejące polityki dotyczące naruszeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych i reakcji instytucji na naruszenie. Badania wykazały wartość istnienia takiego zespołu, w którego skład powinni wchodzić różni pracownicy i inni istotni interesariusze. Zespół ten zapewniałby, że polityki są zgodne ze znanymi najlepszymi praktykami, że cała społeczność szkolna lub zakładowa jest ich świadoma i że istnieją wspierające, niekarzące sposoby reagowania na naruszenia i ograniczania zachowań związanych z używaniem substancji. Obecność opartych na dowodach programów profilaktycznych w szkołach, takich jak LifeSkills Training15 lub Positive Action,16 lub w miejscach pracy, takich jak Team Awareness,17 przyniosła pozytywne wyniki w każdym z tych środowisk.
Innym kluczowym punktem interwencji organów ścigania jest zajęcie się osiągalnością i dostępnością substancji psychoaktywnych, takich jak tytoń, alkohol i konopie, przez egzekwowanie przepisów dotyczących sprzedaży nieletnim za pomocą operacji, w których młodo wyglądający dorośli próbują nabyć te substancje, a sprzedawcom, którzy nie poproszą o dokument tożsamości, wystawia się mandaty. Ponadto można stosować grzywny lub groźbę cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności, gdy personel lokali gastronomicznych sprzedaje alkohol nietrzeźwym klientom, a osoby palące w miejscach objętych zakazem można karać grzywną. Do innych skutecznych działań egzekucyjnych należą drogowe kontrole trzeźwości. Efekty tych działań można wzmocnić, gdy prowadzi się je w połączeniu z wykorzystaniem mediów zwiększających ich widoczność. Zestaw opartych na dowodach polityk regulacyjnych, wieloaspektowych i kompleksowych, może mieć większy wpływ na używanie substancji psychoaktywnych i związane z nim problemy niż każda z nich z osobna, zwłaszcza gdy polityki te są egzekwowane konsekwentnie.18
Zalecenia wspierające współpracę między specjalistami profilaktyki a przedstawicielami organów ścigania
Istnieją trzy obszary, w których można zainicjować współpracę między specjalistami profilaktyki a przedstawicielami organów ścigania:
- Szkolenie
- Lokalne koalicje profilaktyczne
- Partnerstwa na rzecz profilaktyki
Szkolenie
Nauka o profilaktyce jest stosunkowo nową dziedziną, która zyskuje uznanie po dekadach badań stosujących teorie rozwoju człowieka i zachowań zdrowotnych do zrozumienia determinant i etiologii zachowań ryzykownych. Teorie rozwoju człowieka pomagają wyjaśnić prawidłowy i dysfunkcjonalny rozwój w odniesieniu do zachowań problemowych, takich jak używanie substancji psychoaktywnych.19 Teorie zachowań zdrowotnych badały kluczowe determinanty zachowań wpływających na zdrowie, ze szczególnym naciskiem na zachowania, które mogą modyfikować skuteczne interwencje profilaktyczne.20 Teorie te opracowano, prowadząc badania, w których obserwowano i testowano dużą liczbę dzieci, nastolatków i dorosłych. Ponadto wraz z udoskonaleniem obrazowania mózgu możliwe stało się monitorowanie rozwoju mózgu w ciągu całego życia. Dzięki obrazowaniu mózgu dowiedzieliśmy się, że mózgi nastolatków w pełni dojrzewają dopiero na początku trzeciej dekady życia, co może pomóc wyjaśnić ich ryzykowne decyzje dotyczące zachowań takich jak używanie substancji psychoaktywnych.
Ponadto teoria poznawcza wpłynęła na edukację i na rozumienie tego, jak ludzie uczą się przez całe życie. Wczesne prace Jeana Piageta z lat 20. XX wieku nadal kształtują nasze rozumienie procesów poznawczych.21 Obserwacje Piageta z jego badań nad dziećmi wskazują, że budują one swoją wiedzę przez obserwację otaczającego je świata i manipulowanie przedmiotami w swoim otoczeniu. Wiele uczą się samodzielnie dzięki tym obserwacjom i „eksperymentom”, a ich motywacja do uczenia się jest wewnętrzna. Teorie poznawcze dotyczące tego, jak dzieci się uczą, są również ważne dla projektowania i opracowywania opartych na dowodach interwencji i polityk profilaktycznych.
Inni psychologowie edukacyjni i poznawczy wnieśli istotny wkład w nasze rozumienie tego, jak ludzie się uczą i jak stosować tę wiedzę w nauczaniu. Benjamin Bloom22 na przykład zidentyfikował i opisał hierarchiczne uporządkowanie procesów poznawczych. Jego taksonomia obejmuje trzy główne domeny: poznawczą, afektywną i psychomotoryczną. Uczenie się na najwyższym poziomie każdej domeny zależy od opanowania wymaganej wiedzy i umiejętności na poziomach niższych, tak że każda domena opiera się na tych, które leżą poniżej. Oznacza to na przykład, że rozumienie wymaga zdolności zapamiętania informacji. A wraz z rozumieniem przychodzi zdolność zastosowania tej informacji w odpowiedniej sytuacji, a następnie analizy i oceny jej skutków. Taka ocena daje z kolei możliwość zastosowania tej informacji w innej sytuacji.
Zadaniem każdej interwencji profilaktycznej jest położenie fundamentu z prostych elementów wiedzy i umiejętności, budowanie na tym fundamencie coraz bardziej złożonych elementów w miarę upływu czasu, a następnie zastosowanie tej nauki w nowych sytuacjach. Skuteczne uczenie się obejmuje zatem proces poznawczy, czyli umysłowy, który zawiera nie tylko zdobywanie wiedzy, ale także rozumienie, umiejętności krytycznego myślenia, świadomość i rozwój postaw, emocji i uczuć oraz zdolność fizycznego posługiwania się narzędziami i przyrządami. Ponadto proces ten musi odzwierciedlać etap rozwoju jednostki w ciągu życia i być do niego dostosowany.
Innym ważnym teoretykiem jest Jerome Bruner, którego prace przypadają na lata 60. XX wieku. Jego teoria uczenia się ma bezpośrednie implikacje dla praktyki nauczania. Po pierwsze, nauczanie musi być dostosowane do poziomu rozwojowego i edukacyjnego uczących się. Po drugie, do materiału trzeba często wracać w różnych kontekstach i za pomocą różnych strategii, aby zapewnić uczącym się głębsze zrozumienie i dłuższe zapamiętanie. Po trzecie, materiał należy przedstawiać w ustrukturyzowanej sekwencji, która daje uczącym się możliwość zdobywania i konstruowania wiedzy oraz przekształcania i przenoszenia lub stosowania nowego materiału. Dlatego ważne jest zachęcanie uczących się, by korzystali ze swoich wcześniejszych doświadczeń, aby rozumieć nowy materiał i umieć go przełożyć. W tym procesie uczących się trzeba zachęcać do dostrzegania podobieństw i różnic między nową a już zdobytą wiedzą. Bruner stwierdził również, że informacja zwrotna powinna mieć formę wiedzy lub informacji, motywowanej tylko częściowo ocenami i rywalizacją; satysfakcja jest wewnętrzna i płynie z samego procesu uczenia się. Proces przechodzenia między nowymi a starymi informacjami i budowania coraz bardziej złożonej bazy wiedzy nazywa się uczeniem spiralnym.23
Teorie te mówią nam o tym, jak ludzie się uczą, czyli o procesie uczenia się. Ważne jest również zrozumienie determinant, czyli czynników wpływających na uczenie się, oraz tego, dlaczego ktoś jest zmotywowany do nauki. Motywacja jest również kluczowa dla procesu uczenia się, niezależnie od tego, czy pochodzi z wewnątrz, jako motywacja wewnętrzna, czy jest wzbudzana przez zewnętrzne wpływy.24
Wszystkie te teorie są ważne, ponieważ pomagają nam zrozumieć, jakie rodzaje interwencji są odpowiednie dla każdego okresu rozwojowego, od niemowlęctwa po wiek średni i starość, oraz podpowiadają, kiedy i jak interweniować, aby wspierać pozytywny, zdrowy rozwój. To właśnie ta wiedza leży u podstaw opracowywania tych interwencji profilaktycznych, których pozytywne długofalowe efekty wykazano w rygorystycznych badaniach.25
Ponadto opracowywanie i egzekwowanie polityk wymierzonych w zachowania ryzykowne, takie jak używanie substancji psychoaktywnych, również ma podstawę teoretyczną, związaną przede wszystkim z kontrolą społeczną.26 Kontrola społeczna wyraża się w egzekwowaniu polityk, które odnoszą się do zachowań ryzykownych i je regulują, jasno wskazując, że dane zachowanie nie jest normą w danej społeczności, a zatem nie jest akceptowalne. Grzywny i inne działania podejmowane w odpowiedzi na naruszenia tych polityk wzmacniają tę zasadę.
Dlaczego ta dyskusja jest ważna? Złożoność projektowania opartych na teorii działań profilaktycznych wymaga zrozumienia podstaw interwencji, zarówno programów zmanualizowanych, jak i polityk, tak aby były wdrażane lub egzekwowane zgodnie z zamysłem. Takie zrozumienie wymaga szkolenia zarówno w zakresie wiedzy o budowie i modelu logicznym podejścia profilaktycznego, jak i umiejętności wdrażania i egzekwowania go zgodnie z zamysłem. Wszyscy usługodawcy prowadzący działania profilaktyczne muszą rozumieć, jak nauka o profilaktyce jest stosowana w interwencjach opartych na dowodach, aby osiągać silne pozytywne wyniki, a zatem dlaczego wierność wdrożenia jest kluczowa. Dlatego jeśli specjaliści profilaktyki i przedstawiciele organów ścigania mają połączyć siły w zespołach profilaktycznych, powinni być wspólnie szkoleni w podstawach nauki o profilaktyce i jej zastosowaniu we wdrażaniu opartych na dowodach interwencji i polityk.
Lokalne koalicje profilaktyczne
Jedną z aren, na których specjaliści profilaktyki i przedstawiciele organów ścigania mogą współpracować w przeciwdziałaniu używaniu substancji psychoaktywnych, są lokalne koalicje profilaktyczne. Zaangażowanie społeczności w rozwiązywanie problemów zdrowia publicznego sięga być może czasów czarnej śmierci. Integrowanie różnych części społeczności od bardzo dawna stanowi fundament zdrowia publicznego, zwłaszcza odkąd uznano, że zmiana zachowań jednostek nie wystarcza, by zadbać o zdrowie całej społeczności. Na całym świecie podejmowano wiele wysiłków, by w jakiś sposób zaangażować społeczność w odpowiadanie na jej potrzeby zdrowotne.
Niedawnymi przykładami takich wysiłków w USA są Stanford Three Community Study, prowadzone przez Uniwersytet Stanforda w latach 1979–1990,27 oraz Midwestern Prevention Project, prowadzony przez University of Southern California w latach 80.28
Stanford Three Community Study wykorzystało ogólnospołeczną kampanię edukacyjną w celu przeciwdziałania chorobom układu krążenia przez zmianę nawyków żywieniowych i ograniczenie palenia w populacji ogólnej. Midwestern Prevention Project zajął się używaniem substancji psychoaktywnych w Kansas City w stanie Missouri, wykorzystując programy w środkach masowego przekazu, szkolny program edukacyjny, programy edukacji rodziców, organizacje społeczne obejmujące liderów biznesu oraz elementy polityki zdrowotnej, wprowadzane kolejno w okresie sześciu lat. Badania te pokazały, jak wielorakie interwencje na określonym obszarze geograficznym mogą wpływać na zachowania zdrowotne.
Na tej podstawie pod koniec lat 90. Center for Substance Abuse Prevention sfinansowało dużą liczbę partnerstw lokalnych, a Robert Wood Johnson Foundation wsparła koalicje Fighting Back Community Coalitions. Dwoma opartymi na dowodach podejściami koalicyjnymi wspieranymi przez National Institute on Drug Abuse są Communities That Care29 oraz PROSPER (PROmoting School-community-university Partnerships to Enhance Resilience).30 Obecnie w całym kraju działa być może tysiące lokalnych koalicji profilaktycznych.31 Nie wszystkie są jednak oparte na dowodach, a ich wartość i skuteczność bywały kwestionowane.32 Finansowanie tych koalicji pochodzi z różnych źródeł lokalnych, stanowych i federalnych. Koalicje stanowią okazję do ścisłej współpracy specjalistów profilaktyki i przedstawicieli organów ścigania.33
Partnerstwa na rzecz profilaktyki
Ogromne znaczenie ma tworzenie partnerstw oferujących oparte na dowodach działania profilaktyczne odpowiadające na potrzeby społeczności.34 Niezależnie od tego, czy są sformalizowane jako koalicja lokalna, grupy te potrzebują dostępu do danych o skali problemu w społeczności, o tym, kogo dotyczy i gdzie można te osoby znaleźć. Informacje te obejmują nie tylko przypadki na oddziałach ratunkowych lub zgony z udziałem substancji psychoaktywnych (np. przedawkowania narkotyków, próby samobójcze), ale także opisy przyjęć na leczenie uzależnień, naruszenia zasad szkolnych i przepisów prawa związane z używaniem substancji, zatrzymania związane z używaniem substancji oraz analizy substancji zabezpieczonych. Organy ścigania odgrywają kluczową rolę w pomaganiu w identyfikacji obszarów problemowych w społeczności i w opracowywaniu „tablic wskaźników” pokazujących na pierwszy rzut oka, z jakimi problemami boryka się społeczność i jak wypadają one pod względem skali i powagi na tle społeczności podobnych i sąsiednich.
Jak wspomniano wcześniej, zaangażowanie funkcjonariuszy organów ścigania i specjalistów profilaktyki w bezpośrednie wdrażanie jakiejkolwiek opartej na dowodach interwencji profilaktycznej wymaga zrozumienia podstawowej struktury interwencji, w tym modelu logicznego, na którym się ona opiera. Ponadto, ponieważ programy oparte na dowodach są zbudowane z myślą o realizacji w określonej grupie wiekowej, szkolenie w zakresie strategii dydaktycznych odpowiednich do wieku jest równie ważne jak pełne opanowanie treści programu. Zastrzeżenia te dotyczą zarówno nauczycieli nieprzeszkolonych w nauce o profilaktyce, jak i funkcjonariuszy organów ścigania.
Kolejne kroki
Co może zbliżyć środowiska profilaktyki i organów ścigania w produktywnym partnerstwie opartym na wzajemnym szacunku, w dążeniu do wspólnego celu, jakim jest zapobieganie używaniu substancji psychoaktywnych i związanym z nim zachowaniom ryzykownym? Co może zburzyć ściany silosów finansowych i koncepcyjnych, w których działa każde z nich? Zważywszy na bardzo różne paradygmaty, które kształtują podejście każdej z tych profesji do profilaktyki, będzie to zapewne trudne zadanie. Jednak, jak wskazano wcześniej,35 inni zauważyli nie tylko zbieżność celów na poziomie społeczności, ale także dowody na możliwości i sukcesy takiej współpracy.36 Nasze propozycje dotyczące tego, jak posuwać naprzód wspólne przedsięwzięcie, obejmują następujące kroki. Uważamy, że przywództwo w inicjatywie tego rodzaju musi pochodzić z góry. Proponujemy, aby Office of Drug Control Policy i Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych wykorzystały swoją siłę perswazji do zgromadzenia grupy uznanych w kraju ekspertów z dziedzin nauki o policji i profilaktyki, mających wspólne zainteresowania i wspólny cel. Celem powinno być opracowanie białej księgi, która zbada i zaproponuje strategie splatania strategii i podejść profilaktycznych ponad orientacjami zawodowymi. Dokument powinien również wskazać kluczowe bariery współpracy i sposoby ich przezwyciężenia lub przynajmniej złagodzenia. Powinien również zalecić konkretne obszary, w których specjaliści profilaktyki i przedstawiciele organów ścigania powinni przechodzić wzajemne szkolenia, jeśli mają rozumieć nawzajem swoje zasady przewodnie i środowiska operacyjne. Biała księga powinna także sformułować konkretne zalecenia dotyczące istniejących źródeł finansowania, z których można skorzystać, by wesprzeć rozwój zespołów interdyscyplinarnych, koncentrując się na wspólnym wdrażaniu kluczowych strategii profilaktycznych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania na poziomie społeczności. Dokument powinien również zaproponować nowe źródła finansowania – np. ze strony rządu federalnego lub zainteresowanych fundacji – które mogą być potrzebne do wsparcia tej inicjatywy. Następnym logicznym krokiem byłaby konferencja z zaproszonymi uczestnikami, o zasięgu ogólnokrajowym, zaprojektowana tak, by systematycznie przeanalizować koncepcje i propozycje białej księgi przed połączoną publicznością przedstawicieli profilaktyki i organów ścigania. Następnie wprowadzono by poprawki do dokumentu.
Inicjatywa ta mogłaby łatwo utknąć po zakończeniu tego procesu bez dalszego przewodnictwa i wsparcia finansowego. Proponujemy staranne wybranie kilku lokalizacji pilotażowych – być może w drodze konkursu grantowego – jako laboratorium, w którym zalecenia białej księgi zostaną wprowadzone w życie. Kluczem do sukcesu tych lokalizacji byłaby ich gotowość do stałych, ścisłych konsultacji z ekspertami zarówno z dziedziny nauki o policji, jak i nauki o profilaktyce. Lokalizacje pilotażowe, które służyłyby jako inkubatory rozwoju i wdrażania splecionych strategii profilaktycznych, powinny następnie być starannie obserwowane przez co najmniej trzy lata i opisane w indywidualnych studiach przypadku. Wyniki tych studiów przypadku można by następnie zebrać w dokument z wytycznymi, który wspierałby rozwój tej rodzącej się dziedziny praktyki.
Dyskusja
Dwie ważne kwestie nie zostały w tej pracy bezpośrednio poruszone, ponieważ same w sobie wymagałyby znacznej uwagi. Jedną z nich jest „wojna z narkotykami” i jej konsekwencje dla nieufności wobec organów ścigania w społecznościach. Choć to istotne, „wojna z narkotykami” i nieufność w wielu społecznościach doprowadziły do wprowadzenia licznych surowych przepisów karnych, zwłaszcza gdy w grę wchodzą substancje psychoaktywne. Takie przepisy mogłyby naturalnie ograniczać stosowalność i skuteczność proponowanych polityk. Jednak wraz z legalizacją marihuany i ponownym zwróceniem uwagi na dekryminalizację możliwości wzmocnienia pozytywnej roli organów ścigania w rozwiązywaniu problemów społeczności poprzez profilaktykę, zwłaszcza we współpracy z lokalnymi organizacjami profilaktycznymi, zdrowotnymi i pomocy społecznej, powinny pomóc odbudować zaufanie do organów ścigania.
Inną kwestią jest skupienie na Stanach Zjednoczonych. Celowo wskazaliśmy Stany Zjednoczone jako przykład tego, jak organy ścigania można włączyć w ramy profilaktyki, ponieważ to kontekst najlepiej nam znany. Rola ta nie ogranicza się jednak do jednego kraju, lecz może zostać włączona do działań policyjnych na całym świecie. W uznaniu tej koncepcji Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) opracowało Guidelines for the Role of Law Enforcement Officers in the Classroom (Wytyczne dotyczące roli funkcjonariuszy organów ścigania w klasie szkolnej), powstałe na sponsorowanym przez ONZ sympozjum na ten temat w Wiedniu. Założenie Wytycznych brzmi: „… to improve the effectiveness of pre-existing and ongoing work of Law Enforcement Officers (LEO) involved in substance use prevention in schools. Its intentions are to incite LEO to re-assess their mode of operation and align their work with what the science of prevention suggests doing in such settings.” (poprawić skuteczność dotychczasowej i bieżącej pracy funkcjonariuszy organów ścigania zaangażowanych w profilaktykę używania substancji psychoaktywnych w szkołach; zamiarem jest skłonienie funkcjonariuszy do ponownej oceny sposobu działania i dostosowania ich pracy do tego, co nauka o profilaktyce zaleca w takich warunkach).37 Wytyczne są próbą udzielenia organom ścigania na całym świecie wskazówek, jak najlepiej wspierać oparte na dowodach działania profilaktyczne w szkołach. Jest to część wysiłków UNODC na rzecz wkładu „… to global peace and security, sustainable development and human rights by helping to make the world safer from drugs, crime, corruption and terrorism” (w globalny pokój i bezpieczeństwo, zrównoważony rozwój i prawa człowieka poprzez pomoc w uczynieniu świata bezpieczniejszym od narkotyków, przestępczości, korupcji i terroryzmu).38 Wytyczne te zaczynają kłaść fundament pod międzynarodowy wysiłek splatania celów i działań organów ścigania oraz profilaktyki.
O autorach
Zili Sloboda, Sc.D., prezes Applied Prevention Science International.
Christopher Ringwalt, Dr.P.H., starszy pracownik naukowy Pacific Institute for Research and Evaluation.
Bibliografia
Geoffrey T. Fong, Lorraine V. Craig, Roman Guignard, Gera E. Nagelhout, Megan K. Tait, Pete Driezen, et al. “Evaluation of the Smoking Ban in Public Places in France One Year and Five Years after its Implementation: Findings from the ITC France Survey.” Bulletin Épidémiologique Hebdomadaire (Paris), 20(21), 217-223 (2013). PMID: 24803715; PMCID: PMC4009376.
Ashleigh K. Morse, Mina Askovic, Jayden Sercombe, Kate Dean, Alana Fisher, Christina Marel, et al. “A Systematic Review of the Efficacy, Effectiveness and Cost-Effectiveness of Workplace-Based Interventions for the Prevention and Treatment of Problematic Substance Use.” Frontiers of Public Health, 10:1051119 (2022). doi: 10.3389/fpubh.2022.1051119. PMID: 36419993; PMCID: PMC9676969.
Simon Perry, Badi Hasisi & David Weisburd. “The Contribution of the ‘Super Evidence Cop’: Key Role of Police Leaders in Advancing Evidence-Based Policing.” W: Verma, A., Das, D.K. (red.) Police Leaders as Thinkers. Springer, Cham. (2023). https://doi.org/10.1007/978-3-031-19700-0_6.
Elisa M. Trucco, Nilofar Fallah-Sohy, Julie V. Cristello & Sarah A. Hartmann. “The Role of Socialization Contexts on Adolescent Substance Use Across Racial and Ethnic Groups.” Current Addiction Reports, 10(3), 412-421 (2023). doi: 10.1007/s40429-023-00496-1. Epub 2023 May 23. PMID: 37691834; PMCID: PMC10491413.
Vincent B. Hasselt, V., Gary Killam, Kari M. Schlessinger, Tina M. DiCicco, William F. Anzalone Jr., et al. “The Adolescent Drug Abuse Prevention and Treatment (ADAPT) Program: A Mental Health-Law Enforcement Collaboration.” Journal of Child & Adolescent Substance Abuse, 15:2, 87-104 (2006). DOI: 10.1300/J029v15n02_05.
Przypisy końcowe
Bureau of Justice, strona internetowa (https://bjs.ojp.gov/glossary?page=5#glossary-terms-block-1-whw1p81svq11v0je, dostęp 2 lutego 2024.↩︎
Na przykład David Weisburd & Peter Neyroud. Police Science: Toward a New Paradigm (2011). Harvard Kennedy School Program in Criminal Justice Policy and Management.↩︎
Society for Prevention Research. (2011). Standards of Knowledge. https://preventionresearch.org/advocacy/#SofK.↩︎
W działaniach policyjnych: … „a decision-making process which integrates the best available evidence, professional judgement, and community values, preferences and circumstances”, Stephan Klose. “Redefining Evidence-Based Policing.” Policing: A Journal of Policy and Practice, 18, 1–7 (2024). https://doi.org/10.1093/police/paad095; s. 1; w profilaktyce… „prevention programs, strategies, and policies that have been rigorously tested under research conditions and found to be effective in changing adolescent drug use behavior and attitudes”, Mary Ann Pentz. “Evidence-Based Prevention: Characteristics, Impact, and Future Direction.” Journal of Psychoactive Drugs, 35 Suppl 1, 143-152 (2003). doi: 10.1080/02791072.2003.10400509. PMID: 12825757.↩︎
Na przykład Zili Sloboda & Susan B. David. “Commentary on the Culture of Prevention.” Prevention Science, 22, 84–90 (2021). https://doi.org/10.1007/s11121-020-01158-8.↩︎
LuAnne Rohrbach, Christopher L. Ringwalt, Susan T. Ennett & Amy A. Vincus. “Factors Associated with Adoption of Evidence-Based Substance Use Prevention Curricula in US School Districts.” Health Education Research, 20(5), 514-526 (2005). doi: 10.1093/her/cyh008. Epub 2005 Feb 1. PMID: 15687101.↩︎
Sherman, L.W. (1998). Evidence-Based Policing. https://www.policinginstitute.org/wp-content/uploads/2015/06/Sherman-1998-Evidence-Based-Policing.pdf.↩︎
Na przykład Judith S. Brook, Irving F. Lukoff, & Martin Whiteman. “Initiation into Adolescent Marijuana Use.” The Journal of Genetic Psychology, 137(1st Half), 133-142 (1980). doi: 10.1080/00221325.1980.10532808. PMID: 6968818; Kazuo Yamaguchi & Denise B. Kandel. “Patterns of Drug Use from Adolescence to Young Adulthood: II. Sequences of Progression.” American Journal of Public Health, 74(7), 668-672 (1984). doi: 10.2105/ajph.74.7.668. PMID: 6742252; PMCID: PMC1651663; Kristine Marceau. “The Role of Parenting in Developmental Trajectories of Risk for Adolescent Substance Use: A Bioecological Systems Cascade Model.” Frontiers of Psychology, 20, 14:1277419 (2023). doi: 10.3389/fpsyg.2023.1277419. PMID: 38054168; PMCID: PMC10694242; Katie A. Weatherson, Meghan O’Neill, Erica Y. Lau, Wei Qian, Scott T. Leatherdale & Guy E. J. Faulkner. “The Protective Effects of School Connectedness on Substance Use and Physical Activity.” Journal of Adolescent Health, 63(6), 724-731 (2018). doi: 10.1016/j.jadohealth.2018.07.002. Epub 2018 Sep 28. PMID: 30269908.↩︎
Diana H. Fishbein & Zili Sloboda. “A national strategy for preventing substance and opioid use disorders through evidence-based prevention programming that fosters healthy outcomes in our youth.” Clinical Child & Family Psychology Reviews. 26:1–16 (2023).↩︎
Shepherd, J.P. & Sumner, S.A. (2017). ‘Policing and Public Health-Strategies for Collaboration.’ Journal of the American Medical Association, 317(15), 1525-1526. doi: 10.1001/jama.2017.1854. PMID: 28358946; PMCID: PMC5814117; Auke J. van Dijk, Victoria Herrington, Nick Crofts, Robert Breunig, Scott Burris, Helen Sullivan, et al. “Law Enforcement and Public Health: Recognition and Enhancement of Joined-Up Solutions.” Lancet, 393(10168), 287-294 (2019). doi: 10.1016/S0140-6736(18)32839-3. PMID: 30663598; Marc Krupanski, Melissa Jardine, Brendan Cox, Tim France, Bill Stronach & Nick Crofts. “Envisioning the Future: Police and Public Health Joining Forces.” Journal of Community Safety and Well-Being, 5(4), 136–137 (2020).↩︎
Diana H. Fishbein & Zili Sloboda. “A national strategy for preventing substance and opioid use disorders through evidence-based prevention programming that fosters healthy outcomes in our youth.” Clinical Child & Family Psychology Reviews. 26:1–16 (2023).↩︎
Na przykład Richard R. Clayton, Anne M. Cattarello & Brian M. Johnstone, B.M. “The Effectiveness of Drug Abuse Resistance Education (project DARE): 5-Year Follow-Up Results.” Prevention Medicine, 25(3), 307-318 (1996). doi: 10.1006/pmed.1996.0061. PMID: 8781009; Juliana Y. Valente & Zila Sanchez. “Short-term Secondary Effects of a School-Based Drug Prevention Program: Cluster-Randomized Controlled Trial of the Brazilian Version of DARE’s Keepin’ it REAL.” Prevention Science, 23(1), 10-23 (2022). doi: 10.1007/s11121-021-01277-w. Epub 2021 Jul 5. PMID: 34226985.↩︎
Na przykład Michelle A. Bolger, Daniel J. Lytle & P. Colin Bolger. (2021). “What Matters in Citizen Satisfaction with Police: A Meta-Analysis.” Journal of Criminal Justice, 72, 101760 (2021); Adam D. Fine, Sachiko Donley, Caitlin Cavanagh, & Elizabeth Cauffman. “Youth Perceptions of Law Enforcement and Worry About Crime from 1976 to 2016.” Criminal Justice and Behavior, 47(5), 564-581 (2020). https://doi.org/10.1177/0093854820903752.↩︎
Na przykład National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine. “Proactive Policing: Effects on Crime and Communities”. Washington, DC: The National Academies Press (2018) https://doi.org/10.17226/24928; Scott A. Waldman & Andre Terzic. “Health Care Evolves from Reactive to Proactive.” Clinical Pharmacologic Therapies, 105(1), 10-13 (2019). doi: 10.1002/cpt.1295. PMID: 30597564; PMCID: PMC6314203.↩︎
Kenneth W. Griffin, Gilbert J. Botvin, Lawrence M. Scheier & Christopher Williams. ‘Long-term Behavioral Effects of a School-Based Prevention Program on Illicit Drug Use among Young Adults.’ Journal of Public Health Research, 12(1), 22799036221146914. (2023). doi: 10.1177/22799036221146914. PMID: 36654812; PMCID: PMC9841862.↩︎
Niloofar Bavarian , Kendra M Lewis, Stefanie Holloway, Luwissa Wong, Naida Silverthorn, David L DuBois, et al. “Mechanisms of Influence on Youth Substance Use for a Social-Emotional and Character Development Program: A Theory-Based Approach.” Substance Use and Misuse, 57, no. 12 (2022):1854-1863. doi: 10.1080/10826084.2022.2120359. Epub 2022 Sep 11. PMID: 36093809.↩︎
Joel B. Bennett, Camille R. Patterson, G. Shawn Reynolds, Wyndy L. Wiitala, and Wayne E. K. Lehman, “Team Awareness, Problem Drinking, and Drinking Climate: Workplace Social Health Promotion in a Policy Context.” American Journal of Health Promotion, 19, no. 2 (2004): 103-113.↩︎
Na przykład Robert L. Flewelling, Joel W. Grube, M.J. Paschall, M.J., Anthony Biglan, Anne Kraft, Carol Black, et al. “Reducing Youth Access to Alcohol: Findings from a Community-Based Randomized Trial.” American Journal of Community Psychology, 51(1-2), 264-277 (2013). doi: 10.1007/s10464-012-9529-3. PMID: 22688848; PMCID: PMC3790581; Joel W. Grube & Kathryn Stewart. “Preventing Impaired Driving Using Alcohol Policy.” Traffic Injury Prevention, 5(3), 199-207 (2004). doi: 10.1080/15389580490465229. PMID: 15276920; Anne T. McCartt, Laurie A. Hellinga & Bevan B. Kirley. “The Effects of Minimum Legal Drinking Age 21 Laws on Alcohol-Related Driving in the United States.” Journal of Safety Research, 41(2), 173-181 (2010). doi: 10.1016/j.jsr.2010.01.002. Epub 2010 Mar 9. PMID: 20497803; M.J. Paschall, Joel W. Grube, Ted R. Miller, Christopher L. Ringwalt, Deborah A. Fisher & William DeJong, W. “Evaluation of a Mystery Shopper Intervention to Reduce Sales of Alcohol To Minors in Zacatecas and Guadalupe, Mexico.” Journal of Drug Education, 49(3-4), 115-124 (2020). doi: 10.1177/0047237920981776. Epub 2020 Dec 20. PMID: 33342304.↩︎
Na przykład Albert Bandura, “Applying Theory for Human Betterment.” Perspectives on Psychological Science, 14, no. 1 (2019): 12-15. doi: 10.1177/1745691618815165. PMID: 30799756; Karen Glanz & Donald B. Bishop. “The Role of Behavioral Science Theory in Development and Implementation of Public Health Interventions.” Annual Review of Public Health, 31:399-418 (2010). doi: 10.1146/annurev.publhealth.012809.103604. PMID: 20070207.↩︎
LuAnne Rohrbach. “Design of Prevention Interventions.” W: Zili Sloboda & Hanno Petras. Defining Prevention Science, s. 275-292 (2014). New York, New York: Springer.↩︎
John Renner. “Research, Teaching, and Learning with the Piaget Model”. (1976). Norman, OK: University of Oklahoma Press.↩︎
Benjamin S. Bloom, Max D. Engelhart, Edward J. Furst, Walker H. Hill, and David R. Krathwohl, D.R. “Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Handbook I: Cognitive domain.” (1956), New York: David McKay Company.↩︎
Jerome Bruner, “Going Beyond the Information Given” (1973). New York: Norton.↩︎
Jeanne E. Ormrod. “Human Learning” (wyd. 5) (2007). Upper Saddle River: Pearson Prentice Hall.↩︎
United Nations Office on Drugs and Crime-World Health Organization. (2013/2018). International Standards on Drug Use Prevention. https://www.unodc.org/documents/prevention/UNODC-WHO_2018_prevention_standards_E.pdf.↩︎
Na przykład Travis Hirschi. “Causes and Prevention of Juvenile Delinquency.” Sociological Inquiry, 47(3-4), 322-341 (1997); John MacDonald, J. “Criminal Justice Reform Guided by Evidence: Social Control Works – The Academy of Experimental Criminology 2022 Joan McCord Lecture.” Journal of Experimental Criminology (2023). https://doi.org/10.1007/s11292-023-09558-w.↩︎
Stephen F. Fortmann, C. Barr Taylor, June A. Flora & Darius E. Jatulis. “Changes in Adult Cigarette Smoking Prevalence After 5 Years of Community Health Education: The Stanford Five-City Project.” American Journal of Epidemiology, 137(1): 82-96 (1993).↩︎
Mary Ann Pentz, M.A., James H. Dwyer, David P. MacKinnon, Brian R. Flay, William B. Hansen, Eric Yu I Wang, & C. Anderson Johnson. “A Multicommunity Trial for Primary Prevention of Adolescent Drug Abuse Effects on Drug Use Prevalence.” Journal of the American Medical Association, 261(22):3259-3266 (1989).↩︎
Kevin P. Haggerty, Vaughnetta J. Barton, Richard F. Catalano, R.F., Margaret L. Spearmon, Edith C. Elion, Raymond C. Reese & Edwina S. Uehara. “Translating Grand Challenges from Concept to Community: The “Communities in Action” Experience.” Journal of the Society for Social Work and Research, 8:137-159 (2017).↩︎
Richard R. Spoth, Cleve Redmond, Chungyeol Shin, Mark Greenberg, Mark Feinberg & Lisa Schainker. “PROSPER Community-University Partnerships Delivery System Effects on Substance Use Through 6½ years Past Baseline from a Cluster Randomized Controlled Intervention Trial.” Preventive Medicine, 56, 190-196 (2013).↩︎
Community Anti-Drug Coalitions of America (CADCA), https://www.cadca.org/; Centers for Disease Control and Prevention (CDC), “Drug-Free Communities (FC) Support Program,” https://www.cdc.gov/drugoverdose/drug-free-communities/coalitions.html.↩︎
Denise Hallfors, Hyunsan Cho, David Livert & Charles Kadushin. “Fighting Back Against Substance Abuse: Are Community Coalitions Winning?” American Journal of Preventive Medicine, 23(4), 237-245 (2002). doi: 10.1016/s0749-3797(02)00511-1. PMID: 12406477.↩︎
Laura Tinner, Claire Kelly, Deborah Caldwell & Rona Campbell. “Community Mobilisation Approaches to Preventing Adolescent Multiple Risk Behaviour: A Realist Review.” Systematic Reviews, 13(1), 75 (2024). doi: 10.1186/s13643-024-02450-2. PMID: 38409098.↩︎
Na przykład Lauren Hajjar, Brittany S. Cook, Ariel Domlyn, Kassy Alia Ray, David Laird, Abraham Wandersman. “Readiness and relationships are crucial for coalitions and collaboratives: concepts and evaluation tools.” New Directions for Evaluation, 22(65), 103-122, (2021); Jay C. Butler, Mitchell L. Cohen, Cindy R. Friedman, Robert M. Scripp, and Craig G. Watz. “Collaboration Between Public Health and Law Enforcement: New Paradigms and Partnerships for Bioterrorism Planning and Response.” Emerging Infectious Diseases, 8(10), 1152-1156 (2002). doi: 10.3201/eid0810.020400. PMID: 12396931; PMCID: PMC2730308; Zaid El-Khatib, Celina Herrera, Giovanna Campello, Elizabeth Mattfeld & Wadih Maalouf. “The Role of Law Enforcement Officers/Police in Drug Prevention within Educational Settings – Study Protocol for the Development of a Guiding Document Based on Experts’ Opinions.” International Journal of Environmental Research and Public Health, 18, 2613 (2021). https://doi.org/10.3390/ijerph18052613.↩︎
Na przykład Shepherd, J.P. & Sumner, S.A. (2017). ‘Policing and Public Health-Strategies for Collaboration.’ Journal of the American Medical Association, 317(15), 1525-1526. doi: 10.1001/jama.2017.1854. PMID: 28358946; PMCID: PMC5814117; Marc Krupanski, Melissa Jardine, Brendan Cox, Tim France, Bill Stronach & Nick Crofts. “Envisioning the Future: Police and Public Health Joining Forces.” Journal of Community Safety and Well-Being, 5(4), 136–137 (2020). Wszyscy ci autorzy zaproponowali podobne koncepcje dotyczące styku organów ścigania i zdrowia publicznego; Auke J. van Dijk, Victoria Herrington, Nick Crofts, Robert Breunig, Scott Burris, Helen Sullivan, et al. “Law Enforcement and Public Health: Recognition and Enhancement of Joined-Up Solutions.” Lancet, 393(10168), 287-294 (2019). doi: 10.1016/S0140-6736(18)32839-3. PMID: 30663598.↩︎
Margaret E Balfour , Scott L Zeller, “Community-Based Crisis Services, Specialized Crisis Facilities, And Partnerships with Law Enforcement.” Focus (American Psychiatric Publishing), 21, no. 1 (2023): 18-27. doi: 10.1176/appi.focus.20220074. PMID: 37205037; PMCID: PMC10172540.↩︎
United Nations Office on Drugs and Crime. (2023). Guidelines for the Role of Law Enforcement Officers in the Classroom. S. 5, https://www.unodc.org/res/prevention/prevention-guidelines_html/A_Guiding_Document_-_The_Role_of_Law_Enforcement_Officers_in_Drug_Use_Prevention_within_School_Settings_updated.pdf.↩︎
Tamże.↩︎
Źródło i licencja
Jest to tłumaczenie pracy: Zili Sloboda, Christopher Ringwalt, “The Role of Law Enforcement in the Reduction of Substance Use and Other Behavioural Health Risks: Substance Use as a Focus: United States as an Example.” International Journal of Police Science 4, nr 1 (2025). DOI: 10.56331/ijps.v3i2.9847. Oryginał: ijps-journal.org.
Praca jest opublikowana na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC 4.0); prawa autorskie zachowują autorzy. Publikujemy ją tutaj w przekładzie na język polski, z podaniem autorstwa i bez zmiany treści poza samym tłumaczeniem. Przypisy końcowe oryginału, numerowane cyframi rzymskimi, mają tu numery 1–38, oczywiste pomyłki typograficzne poprawiono bez zaznaczania, a trzy ryciny przerysowano na potrzeby tej strony. W razie wątpliwości rozstrzygająca jest wersja opublikowana w czasopiśmie.
Słowa kluczowe oryginału: Prevention, Law Enforcement, Policing, Prevention Science, Policing Science.