W skrócie
- CTC jest jednym z najlepiej zewaluowanych systemów profilaktyki na poziomie społeczności lokalnej na świecie. Jego główne dowody pochodzą z badania z randomizacją społeczności, , które obserwowało 4407 uczniów w 24 małych miasteczkach od piątej klasy do dorosłości i utrzymało w badaniu 92,5% z nich aż do końca szkoły średniej (Hawkins et al., 2009, 2014).
- Efekt jest rzeczywisty i ściśle określony. CTC trwale opóźnia pierwsze użycie substancji psychoaktywnych i pierwsze kroki w przestępczość lub im zapobiega. Nie zmniejsza natomiast w sposób konsekwentny bieżącego używania substancji w późnym okresie dorastania, a jego efekty w zakresie czynników chroniących ograniczają się do niektórych obszarów życia (Hawkins et al., 2014; Kim et al., 2014).
- Mechanizm został przetestowany, a nie założony. Efekty behawioralne w całości zachodzą za pośrednictwem przyjęcia przez społeczność opartego na nauce podejścia do profilaktyki, a ta zmiana przetrwała koniec finansowania badania (Brown et al., 2013; Rhew et al., 2013).
- Replikacja poza Stanami Zjednoczonymi daje mieszane wyniki. W Australii stwierdzono wyraźniejszy spadek używania substancji psychoaktywnych przez nastolatków i dodatni zwrot ekonomiczny; holenderskie badanie wyników nie zdołało odtworzyć efektów behawioralnych; badanie niemieckie przyniosło jak dotąd wyniki na poziomie systemu, silnie zależne od tego, jak dobrze społeczność wdrożyła model (Toumbourou et al., 2019; Jonkman et al., 2015; Röding et al., 2026).
- Najnowszy niezależny przegląd jest ostrożny. W 2025 roku Youth Endowment Fund połączył 41 wielkości efektu z 13 publikacji i uzyskał łączne względne ryzyko 0,93 dla wyników dotyczących przemocy i przestępczości, z przedziałem ufności obejmującym jedność, oceniając to podejście jako o niskim wpływie i bardzo niskiej pewności dowodów. Żadne z połączonych badań nie pochodziło z Wielkiej Brytanii. Uważamy, że właściwą odpowiedzią na ten werdykt jest więcej europejskich dowodów, a nie mniej.
Dlaczego systemy profilaktyczne trudno ewaluować i dlaczego CTC mimo to zewaluowano
Communities That Care nie jest programem. Jest sposobem, w jaki społeczność decyduje, co robić: zebrać dane o tym, jakie i kształtują życie młodych ludzi, nadać priorytet tym, które są lokalnie najbardziej podwyższone, wybrać sprawdzone programy, które na nie odpowiadają, dobrze je wdrożyć i zmierzyć ponownie. Pojedynczy kurs dla rodziców można zewaluować, porównując rodziny, które go odbyły, z rodzinami, które go nie odbyły. System podejmowania decyzji można zewaluować tylko przez porównywanie społeczności między sobą, na przestrzeni lat, z całym szumem, jaki społeczności generują.
W europejskich debatach o strategiach profilaktyki na poziomie społeczności lokalnej pojawia się czasem argument, że interwencji tego rodzaju – wieloletnich, wielosektorowych i dostosowywanych do każdej miejscowości – w ogóle nie da się ewaluować w schematach kontrolowanych. Ten argument zasługuje na odpowiedź wprost. Po pierwsze, dokładnie taka interwencja została zewaluowana w schemacie z randomizacją społeczności, z kohortą podłużną i replikowanymi analizami mediacji: tym właśnie jest Community Youth Development Study (Hawkins et al., 2009, 2014). Po drugie, metodologia ewaluacji przez dwie dekady budowała zestaw narzędzi dla złożonych interwencji w zdrowiu publicznym, od ram Medical Research Council dla interwencji złożonych po ewaluację realistyczną i ewaluacje procesu ujmujące perspektywę systemową (McGill et al., 2020). Złożoność nie jest metodologicznym fatum. Stawia natomiast wymagania projektowi badania i jego finansowaniu. Tam, gdzie twierdzenie, że czegoś nie da się zewaluować, zastyga w zasadę, chroni ono interwencję przed krytyczną oceną, zamiast poszerzać wiedzę o niej.
Teoria, która została poddana próbie
CTC opiera się na dwóch modelach, które stanowią jedną całość. , sformułowany przez Richarda F. Catalano i J. Davida Hawkinsa (1996), integruje teorię kontroli, teorię społecznego uczenia się i teorię zróżnicowanych powiązań w rozwojowe ujęcie zachowania. Jego główna teza jest prosta: młodzi ludzie tworzą więź z ludźmi i instytucjami, które dają im możliwości znaczącego zaangażowania, umiejętności, by z tych możliwości korzystać, i uznanie za to, że to robią. Więź prowadzi do przyjęcia norm tej grupy. Ten sam mechanizm wytwarza więź prospołeczną w środowisku wspierającym i więź aspołeczną w środowisku dotkniętym problemami.
Strategia Rozwoju Społecznego jest praktyczną formą tego modelu: tworzyć możliwości prospołecznego zaangażowania w każdym obszarze życia młodego człowieka, uczyć umiejętności potrzebnych, by z nich korzystać, dawać uznanie w porę i sprawiedliwie, a wszystko to spajać jasnymi, prozdrowotnymi oczekiwaniami i niezawodnymi relacjami (Hawkins et al., 2002; Fagan et al., 2019). Jest ona pomostem między abstrakcyjnym modelem a konkretną pracą lokalnej koalicji.
System zbudowany na tej teorii przebiega w pięciu etapach: rozpoczęcie, organizacja koalicji, opracowanie profilu społeczności na podstawie badania ankietowego młodzieży CTC, zbudowanie planu działania wokół niewielkiej liczby priorytetowych czynników i sprawdzonych programów oraz wdrożenie i ewaluacja tego planu w cyklu od dwóch do pięciu lat. System jest szczegółowo opisany w innym miejscu tej strony; tutaj liczy się to, że gromadzenie danych, wybór programów i ewaluacja są ze sobą sprzężone w jednej pętli. To właśnie tę pętlę badanie poddało próbie.
Community Youth Development Study: projekt
Badanie rozpoczęło się w 2003 roku w 24 małych miasteczkach w siedmiu stanach USA: Kolorado, Illinois, Kansas, Maine, Oregonie, Utah i Waszyngtonie. W obrębie każdego stanu miasteczka dobrano w pary według wielkości, ubóstwa, składu etnicznego i przestępczości, a jedno miasteczko z każdej pary przydzielono do CTC rzutem monetą (Hawkins et al., 2009, 2012). Dwanaście społeczności interwencyjnych otrzymało szkolenia, wsparcie techniczne, opłacanego koordynatora i środki na programy na pięć lat okresu interwencji. Kohorta podłużna 4407 piątoklasistów była ankietowana co roku od 2004 do 2011 roku, a 92,5% z nich pozostawało w badaniu jeszcze w dwunastej klasie (Hawkins et al., 2014). Miasteczka były małe, żadne nie przekraczało około 50 000 mieszkańców, i miały charakter wiejski lub podmiejski. Ten fakt będzie miał później znaczenie.
Co wykazało badanie, po kolei
Pierwsze lata, do ósmej klasy. Efekty w zakresie docelowych czynników ryzyka i inicjacji zachowań przestępczych były widoczne już między piątą a siódmą klasą (Hawkins et al., 2008). Do ósmej klasy częstość pierwszego użycia alkoholu, papierosów i tytoniu bezdymnego oraz pierwszych czynów przestępczych była istotnie niższa w społecznościach CTC niż w społecznościach kontrolnych. Niższe było też rozpowszechnienie używania niektórych substancji w ciągu ostatnich trzydziestu dni oraz przestępczość w minionym roku (Hawkins et al., 2009).
Dziesiąta klasa, rok po zakończeniu okresu interwencji. Docelowe czynniki ryzyka rosły wolniej w społecznościach CTC i pozostały istotnie niższe. Zmniejszyły się aktualne palenie papierosów oraz przestępczość i przemoc w minionym roku (Hawkins et al., 2012).
Dwunasta klasa, trzy lata później. Tu obraz się zmienił. Uczniowie w społecznościach CTC istotnie częściej nigdy nie użyli żadnego narkotyku (względne ryzyko 1,32, 95% przedział ufności 1,06–1,63), nigdy nie pili alkoholu (1,31, 1,09–1,58), nigdy nie palili (1,13, 1,01–1,27) i nigdy nie popełnili czynu przestępczego (1,18, 1,03–1,36), a rzadziej kiedykolwiek dopuścili się przemocy (0,86, 0,76–0,98). W zakresie rozpowszechnienia aktualnego używania lub zachowania w minionym roku i w minionym miesiącu nie było już jednak znaczących różnic (Hawkins et al., 2014). CTC trwale przesuwa inicjację. Niekoniecznie wyrównuje poziomy w późnym okresie dorastania.
Wejście w dorosłość. W wieku 21 lat młodzi dorośli z miasteczek CTC o 49% częściej utrzymywali abstynencję od tzw. narkotyków wejściowych, o 18% częściej całkowicie unikali zachowań aspołecznych i mieli o 11% niższy wskaźnik występowania przemocy w ciągu życia; trwała abstynencja od tytoniu była wyższa wśród młodych mężczyzn (Oesterle et al., 2018). W wieku 23 lat, dwanaście lat po pomiarze wyjściowym, o 20% częściej mieli dyplom ukończenia studiów, a analiza kosztów i korzyści oszacowała zwrot na 12,88 dolara na każdego zainwestowanego dolara, przy zachowawczych założeniach i wyłącznie dla wyników pierwszorzędowych (Kuklinski et al., 2021). Wcześniejsza analiza wykazała już, że korzyści przewyższyły koszty do końca szkoły średniej (Kuklinski et al., 2015). Analiza tej samej kohorty z 2023 roku udokumentowała rzadsze noszenie broni krótkiej w okresie dorastania w społecznościach CTC (Rowhani-Rahbar et al., 2023).
Poza zachowaniem: mechanizm, zmiana systemu, trwałość
- Mechanizm. Efekty na poziomie społeczności w zakresie wyników młodzieży były w pełni mediowane przez przyjęcie podejścia do profilaktyki opartego na nauce, co jest empirycznym testem logiki modelu, a nie jej powtórzeniem (Brown et al., 2013).
- Transformacja systemu. Cztery i pół roku po rozpoczęciu wdrażania kluczowi liderzy w społecznościach CTC zgłaszali istotnie wyższy stopień przyjęcia podejścia opartego na nauce niż ich odpowiednicy w społecznościach kontrolnych (Brown et al., 2011). Po sześciu latach normy społeczności przeciw używaniu substancji psychoaktywnych przez nastolatków były trwale silniejsze (Rhew et al., 2013).
- Trwałość struktur. Dwadzieścia miesięcy po zakończeniu finansowania badania jedenaście z dwunastu koalicji CTC nadal istniało i spełniało znacznie więcej wymagań procesowych systemu niż gremia z grupy porównawczej (Gloppen et al., 2012). Półtora roku po zakończeniu finansowania przyjęcie profilaktyki opartej na nauce pozostawało istotnie wyższe w społecznościach CTC (Rhew et al., 2013).
- Czynniki chroniące. Efekty w zakresie czynników chroniących były mierzalne w ósmej klasie w obszarach społeczności, szkoły oraz rówieśników i jednostki, ale nie w obszarze rodziny (Kim et al., 2014). W dziesiątej klasie, rok po okresie interwencji, efekty we wszystkich obszarach nie były już konsekwentnie widoczne, choć utrzymały się efekty zróżnicowane według płci i ryzyka wyjściowego (Kim et al., 2015).
- Płeć. W wieku 19 lat efekty w zakresie wskaźników obejmujących całe dotychczasowe życie były wyraźniejsze u młodych mężczyzn niż u młodych kobiet (Oesterle et al., 2015).
Uczciwe odczytanie badania
Community Youth Development Study spełnia najwyższe standardy, jakie zna nauka o profilaktyce: schemat z randomizacją społeczności, długi okres obserwacji, bardzo wysoką retencję, zwalidowane skale i replikowane analizy mediacji. Jego efekt jest mimo to ściśle określony: silny w opóźnianiu pierwszego użycia substancji psychoaktywnych i pierwszych czynów przestępczych lub zapobieganiu im, mniej wyraźny w zakresie aktualnego rozpowszechnienia w późnym okresie dorastania i ograniczony do określonych obszarów, gdy chodzi o czynniki chroniące.
Jest też związany z kontekstem. Badanie prowadzono w małych amerykańskich miasteczkach o strukturze wiejskiej i podmiejskiej. Nic w nim nie upoważnia do bezpośredniego wnioskowania o dużych miastach. Pierwsze dowody z dużego, silnie obciążonego środowiska miejskiego pojawiły się dopiero w 2024 roku, z nierandomizowanej ewaluacji CTC w chicagowskiej społeczności Greater Bronzeville, która wykazała spadek liczby kwalifikowanych napaści i rozbojów w porównaniu z podobnymi dzielnicami Chicago (Gorman-Smith et al., 2024). To zachęcające, a zarazem jest to jedno badanie o schemacie słabszym niż badanie randomizowane.
Jedno błędne odczytanie trzeba nazwać po imieniu. Ponieważ większość zmierzonych efektów pochodziła ze sprawdzonych programów realizowanych wśród dzieci w wieku od dziesięciu do czternastu lat, CTC bywa redukowane do logiki programu szkolnego. To zbyt wąskie ujęcie. CTC rozumie siebie jako system koordynacji i podejmowania decyzji na poziomie społeczności (Hawkins et al., 2002; Fagan et al., 2019). Eisenberg i Raghavan (2024) ujmują to językiem ogrodnika: pojedyncze programy są nasionem, CTC glebą, bez której nasiono się nie przyjmie. Badanie ankietowe młodzieży daje placówkom pracy z młodzieżą, szkołom, służbom zdrowia publicznego, policji, organizacjom społecznym i władzom lokalnym jeden wspólny obraz sytuacji i jeden wspólny język działania ponad granicami sektorów.
Replikacja poza Stanami Zjednoczonymi
Australia. CTC jest wdrażane w stanie Wiktoria od 2001 roku. Analiza podłużna porównała cztery społeczności, które ukończyły proces CTC, ze 104 innymi miejscowościami, wykorzystując 41 328 ankiet młodzieżowych zebranych w latach 1999–2015, i stwierdziła w miejscowościach CTC istotnie szybszy roczny spadek używania alkoholu, tytoniu i konopi w ciągu życia oraz zachowań aspołecznych w minionym roku (Toumbourou et al., 2019). Późniejsze analizy udokumentowały efekty w zakresie gminnych wskaźników przestępczości nieletnich w latach 2010–2019 (Rowland et al., 2022) oraz urazów wymagających hospitalizacji wśród dzieci i młodzieży (Berecki-Gisolf et al., 2020). Analiza kosztów i korzyści tego nierandomizowanego badania koalicji oszacowała zwrot na 2,60 dolara australijskiego na każdego zainwestowanego dolara, przy czym 93% korzyści pochodziło z unikniętej przestępczości i przemocy; interwencja kosztowała około trzech dolarów na młodego człowieka rocznie i zwracała około ośmiu (Abimanyi-Ochom et al., 2024). Ustalenia australijskie mają charakter trendów, pochodzą ze schematu słabszego niż badanie amerykańskie i wskazują w tym samym kierunku. Szczegółowo omawia je osobny artykuł.
Holandia. CTC wprowadziła pod koniec lat 90. Josine Junger-Tas, a zewaluowano je quasi-eksperymentalnie w pięciu sąsiedztwach (Steketee et al., 2013). Badanie wyników obejmujące lata 2008–2011 nie zdołało odtworzyć efektów w zakresie zachowań problemowych nastolatków zmierzonych w Stanach Zjednoczonych. Jego autorzy przypisują to głównie ograniczeniom schematu (Jonkman et al., 2015), a znacznie krótsza lista sprawdzonych programów dostępnych wówczas w kraju opisywana jest jako dodatkowe ograniczenie wdrożenia (Steketee et al., 2013). Na poziomie czynników ryzyka i czynników chroniących natomiast te same czynniki przewidywały zachowania problemowe nastolatków w obu krajach (Oesterle et al., 2012). Diagnostyczna logika CTC daje się przenosić. Skuteczność konkretnego doboru programów trzeba wykazać w każdym kraju z osobna.
Niemcy. CTC-EFF, nierandomizowane badanie społeczności prowadzone przez Hanowerską Wyższą Szkołę Medyczną (Medizinische Hochschule Hannover), porównało społeczności CTC z dobranymi społecznościami porównawczymi (Röding et al., 2021). Jego okno obserwacji przypadło w całości na lata pandemii, a w odróżnieniu od badania amerykańskiego nie finansowano w nim koordynatora w uczestniczących społecznościach. W tych warunkach wdrażanie poczyniło niewielkie postępy i nie dało się jeszcze wykazać średniego efektu na lokalny system profilaktyki (Röding et al., 2026). Metaanaliza dwunastu dobranych par społeczności wykazała dodatni ogólny efekt w zakresie przyjęcia profilaktyki opartej na dowodach (g = 0,57) wraz z dużym zróżnicowaniem między lokalizacjami, z którego sama jakość wdrożenia wyjaśniała 40,5% (von Holt et al., 2025; jak dotąd streszczenie konferencyjne). Wyników behawioralnych jeszcze nie opublikowano. To, co badanie niemieckie wykazało do tej pory, to jak wiele zależy od wdrożenia, czemu poświęcony jest osobny artykuł.
Wielka Brytania. Organizacja Communities that Care UK współpracowała z ponad sześćdziesięcioma lokalizacjami między 1998 a 2008 rokiem; około trzydzieści z nich przeszło proces CTC, pozostałe zleciły jedynie badanie ankietowe młodzieży. Jej działalność ustała w 2009 roku. Ewaluacja trzech lokalizacji demonstracyjnych wykazała, że dwie z nich nie wdrożyły modelu zgodnie z założeniami; trzecia, która to zrobiła, wykazała obiecujące wyniki (Crow et al., 2004). Program zakończył się wraz z końcem finansowania. Od tego czasu w Wielkiej Brytanii nie powstało żadne badanie wyników CTC.
Przegląd Youth Endowment Fund z 2025 roku
W listopadzie 2025 roku Youth Endowment Fund, który doradza w zakresie profilaktyki przemocy w Anglii i Walii, opublikował przegląd CTC w swoim Toolkicie (Youth Endowment Fund, 2025). Jego metaanaliza 41 wielkości efektu z 13 publikacji wykazała łączne względne ryzyko 0,93 dla wyników dotyczących przemocy i przestępczości, z 95% przedziałem ufności od 0,84 do 1,02, co nie jest istotne statystycznie, oraz znaczną heterogeniczność między badaniami. Fundusz ocenił to podejście jako o niskim wpływie, bardzo niskiej pewności dowodów i wysokim koszcie, zalecając zamawiającym, by nie finansowali ani nie skalowali nowych programów CTC, dopóki dalsze badania nie wykażą, że podejście to można skutecznie wdrożyć w warunkach brytyjskich.
O tym werdykcie warto wiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze, żadne z badań połączonych w przeglądzie nie pochodziło z Wielkiej Brytanii; wątpliwość dotyczy wykonalności wdrożenia w warunkach, w których CTC nie działa od 2009 roku i było ostatnio ewaluowane w połowie pierwszej dekady XXI wieku, nie zaś samego modelu. Po drugie, szacunek dotyczący wyłącznie przemocy, mówiący o około 10% niższym poziomie przemocy (względne ryzyko 0,87, 95% przedział ufności 0,75–1,01), wskazuje w tym samym kierunku co wszystkie badania omówione na tej stronie; czego przegląd nie zdołał ustalić na podstawie dostępnych badań, to czy efekt ten w sposób wiarygodny różni się od zera. To uczciwe wyzwanie. Strona poświęcona dowodom i osobny artykuł podejmują je szczegółowo.
Ograniczenia i pytania otwarte
Przy całym szacunku dla istniejących dowodów ich granice należy nazwać wprost:
- Badanie jest metodologicznie mocne, ale związane ze swoim kontekstem – małymi amerykańskimi miasteczkami i wynikami skupionymi na używaniu substancji psychoaktywnych i przestępczości – i nie wykazuje konsekwentnych efektów w zakresie aktualnego rozpowszechnienia w późnym okresie dorastania ani rodzinnych czynników chroniących (Hawkins et al., 2014; Kim et al., 2014).
- Replikacja międzynarodowa daje mieszane wyniki: pozytywne, choć tylko trendowe, ustalenia z Australii sąsiadują z zerowym rezultatem holenderskiego badania wyników, co podkreśla, jak wiele zależy od odpowiednich, lokalnie dostępnych programów (Toumbourou et al., 2019; Jonkman et al., 2015).
- Trwałość efektów CTC zależy od ciągłości szkoleń i finansowania (Rhew et al., 2013; Gloppen et al., 2012).
- Najnowszy niezależny przegląd ocenia efekt w zakresie przemocy jako niepewny, a powodem jest niedostatek badań w warunkach, które go interesują.
Badań potrzeba przede wszystkim nad skutecznością CTC w dużych miastach oraz w sąsiedztwach zróżnicowanych społecznie i językowo, gdzie badanie z Chicago jest pierwszym punktem danych, a nie odpowiedzią; nad wynikami behawioralnymi w europejskich wdrożeniach, które Niemcy już wytwarzają, a Szwecja, Estonia i Irlandia przygotowują, podczas gdy Chorwacja buduje pod nie infrastrukturę badań ankietowych; oraz nad ekonomiczną ewaluacją systemów profilaktycznych w odróżnieniu od pojedynczych programów. Złożone interwencje na poziomie społeczności można ewaluować, jeśli inwestycja w schematy etapowe, od analizy kontekstu przez badania wdrożeniowe i analizę mediacji po pomiar wyników, zostanie faktycznie poczyniona (McGill et al., 2020). Community Youth Development Study pokazuje, co taka inwestycja przynosi.
Wnioski
Communities That Care zrobiło coś, czego większość strategii profilaktyki na poziomie społeczności lokalnej nie zrobiła: przetestowało własne założenia w badaniu randomizowanym i obserwowało uczestników aż do dorosłości. Wynikiem jest trwałe przesunięcie momentu, w którym młodzi ludzie zaczynają używać substancji psychoaktywnych i łamać zasady, mierzalna zmiana sposobu, w jaki ich społeczności podejmują decyzje, oraz zwrot ekonomiczny, który utrzymał się przy zachowawczych założeniach. Wynik ten jest też węższy, niż sugeruje czasem jego reputacja, i nie został jeszcze odtworzony w europejskim badaniu wyników. Społeczność rozważająca CTC powinna potraktować poważnie obie połowy tego zdania. Podobnie badacze, których zadaniem jest zamknąć tę lukę.
Bibliografia
Abimanyi-Ochom, J., Wanni Arachchige Dona, S., Bohingamu Mudiyanselage, S., Mehta, K., Kuklinski, M., Rowland, B., Toumbourou, J. W., & Carter, R. (2024). Australian Communities That Care (CTC) intervention: Benefit-cost analysis of a community-based youth alcohol prevention initiative. PLOS ONE, 19(11), e0314153. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0314153
Berecki-Gisolf, J., Rowland, B., Reavley, N., Minuzzo, B., & Toumbourou, J. W. (2020). Evaluation of community coalition training effects on youth hospital-admitted injury incidence in Victoria, Australia: 2001–2017. Injury Prevention, 26(5), 463–470. https://doi.org/10.1136/injuryprev-2019-043386
Brown, E. C., Hawkins, J. D., Arthur, M. W., Abbott, R. D., Fagan, A. A., & Catalano, R. F. (2011). Prevention service system transformation using Communities That Care. Journal of Community Psychology, 39(2), 183–201. https://doi.org/10.1002/jcop.20426
Brown, E. C., Hawkins, J. D., Rhew, I. C., Shapiro, V. B., Abbott, R. D., Oesterle, S., Arthur, M. W., Briney, J. S., & Catalano, R. F. (2013). Prevention system mediation of Communities That Care effects on youth outcomes. Prevention Science, 15(5), 623–632. https://doi.org/10.1007/s11121-013-0413-7
Catalano, R. F., & Hawkins, J. D. (1996). The social development model: A theory of antisocial behavior. W: J. D. Hawkins (red.), Delinquency and crime: Current theories (s. 149–197). Cambridge University Press.
Crow, I., France, A., Hacking, S., & Hart, M. (2004). Does Communities that Care work? An evaluation of a community-based risk prevention programme in three neighbourhoods. Joseph Rowntree Foundation. core.ac.uk/download/288389332.pdf
Eisenberg, D., & Raghavan, R. (2024). Communities That Care. W: D. Eisenberg & R. Raghavan, The economics of behavioral health (s. 102–113). Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/oso/9780190942014.003.0008
Fagan, A. A., Hawkins, J. D., Farrington, D. P., & Catalano, R. F. (2019). Communities That Care: Building community engagement and capacity to prevent youth behavior problems. Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/oso/9780190299217.001.0001
Gloppen, K. M., Arthur, M. W., Hawkins, J. D., & Shapiro, V. B. (2012). Sustainability of the Communities That Care prevention system by coalitions participating in the Community Youth Development Study. Journal of Adolescent Health, 51(3), 259–264. https://doi.org/10.1016/j.jadohealth.2011.12.018
Gorman-Smith, D., Garthe, R. C., Schoeny, M. E., Cosey-Gay, F. N., Harris, C., Brown, C. H., & Villamar, J. A. (2024). The impact of the Communities That Care approach in reducing violence and crime within an urban, high-burden community. Prevention Science, 25(6), 863–877. https://doi.org/10.1007/s11121-024-01707-5
Hawkins, J. D., Brown, E. C., Oesterle, S., Arthur, M. W., Abbott, R. D., & Catalano, R. F. (2008). Early effects of Communities That Care on targeted risks and initiation of delinquent behavior and substance use. Journal of Adolescent Health, 43(1), 15–22. https://doi.org/10.1016/j.jadohealth.2008.01.022
Hawkins, J. D., Catalano, R. F., & Arthur, M. W. (2002). Promoting science-based prevention in communities. Addictive Behaviors, 27(6), 951–976. https://doi.org/10.1016/S0306-4603(02)00298-8
Hawkins, J. D., Oesterle, S., Brown, E. C., Arthur, M. W., Abbott, R. D., Fagan, A. A., & Catalano, R. F. (2009). Results of a type 2 translational research trial to prevent adolescent drug use and delinquency: A test of Communities That Care. Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine, 163(9), 789–798. https://doi.org/10.1001/archpediatrics.2009.141
Hawkins, J. D., Oesterle, S., Brown, E. C., Monahan, K. C., Abbott, R. D., Arthur, M. W., & Catalano, R. F. (2012). Sustained decreases in risk exposure and youth problem behaviors after installation of the Communities That Care prevention system in a randomized trial. Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine, 166(2), 141–148. https://doi.org/10.1001/archpediatrics.2011.183
Hawkins, J. D., Oesterle, S., Brown, E. C., Abbott, R. D., & Catalano, R. F. (2014). Youth problem behaviors 8 years after implementing the Communities That Care prevention system: A community-randomized trial. JAMA Pediatrics, 168(2), 122–129. https://doi.org/10.1001/jamapediatrics.2013.4009
Jonkman, H., Aussems, C., Steketee, M., Boutellier, H., & Cuijpers, P. (2015). Prevention of problem behaviours among adolescents: The impact of the Communities That Care strategy in the Netherlands (2008–2011). International Journal of Developmental Science, 9(1), 37–52. https://doi.org/10.3233/dev-13121
Kim, B.-K. E., Gloppen, K. M., Rhew, I. C., Oesterle, S., & Hawkins, J. D. (2014). Effects of the Communities That Care prevention system on youth reports of protective factors. Prevention Science, 16(5), 652–662. https://doi.org/10.1007/s11121-014-0524-9
Kim, B.-K. E., Oesterle, S., & Hawkins, J. D. (2015). Assessing sustained effects of Communities That Care on youth protective factors. Journal of the Society for Social Work and Research, 6(4), 565–589. https://doi.org/10.1086/684163
Kuklinski, M. R., Fagan, A. A., Hawkins, J. D., Briney, J. S., & Catalano, R. F. (2015). Benefit-cost analysis of a randomized evaluation of Communities That Care: Monetizing intervention effects on the initiation of delinquency and substance use through grade 12. Journal of Experimental Criminology, 11(2), 165–192. https://doi.org/10.1007/s11292-014-9226-3
Kuklinski, M. R., Oesterle, S., Briney, J. S., & Hawkins, J. D. (2021). Long-term impacts and benefit-cost analysis of the Communities That Care prevention system at age 23, 12 years after baseline. Prevention Science, 22(4), 452–463. https://doi.org/10.1007/s11121-021-01218-7
McGill, E., Marks, D., Er, V., Penney, T., Petticrew, M., & Egan, M. (2020). Qualitative process evaluation from a complex systems perspective: A systematic review and framework for public health evaluators. PLOS Medicine, 17(11), e1003368. https://doi.org/10.1371/journal.pmed.1003368
Oesterle, S., Hawkins, J. D., Steketee, M., Jonkman, H., Brown, E. C., Moll, M., & Haggerty, K. P. (2012). A cross-national comparison of risk and protective factors for adolescent drug use and delinquency in the United States and the Netherlands. Journal of Drug Issues, 42(4), 337–357. https://doi.org/10.1177/0022042612461769
Oesterle, S., Hawkins, J. D., Kuklinski, M. R., Fagan, A. A., Fleming, C., Rhew, I. C., Brown, E. C., Abbott, R. D., & Catalano, R. F. (2015). Effects of Communities That Care on males’ and females’ drug use and delinquency 9 years after baseline in a community-randomized trial. American Journal of Community Psychology, 56(3–4), 217–228. https://doi.org/10.1007/s10464-015-9749-4
Oesterle, S., Kuklinski, M. R., Hawkins, J. D., Skinner, M. L., Guttmannova, K., & Rhew, I. C. (2018). Long-term effects of the Communities That Care trial on substance use, antisocial behavior, and violence through age 21 years. American Journal of Public Health, 108(5), 659–665. https://doi.org/10.2105/AJPH.2018.304320
Rhew, I. C., Brown, E. C., Hawkins, J. D., Briney, J. S., Catalano, R. F., Arthur, M. W., & Oesterle, S. (2013). Sustained effects of the Communities That Care system on prevention service system transformation. American Journal of Public Health, 103(3), 529–535. https://doi.org/10.2105/AJPH.2011.300567
Röding, D., Soellner, R., Reder, M., Birgel, V., Kleiner, C., Stolz, M., Groeger-Roth, F., & Walter, U. (2021). Study protocol: A non-randomised community trial to evaluate the effectiveness of the Communities That Care prevention system in Germany. BMC Public Health, 21, 1927. https://doi.org/10.1186/s12889-021-11935-x
Röding, D., von Holt, I., Decker, L., & Walter, U. (2026). Early effects of Communities That Care on system transformation: A non-randomized community trial in Germany. Prevention Science. https://doi.org/10.1007/s11121-026-01961-9
Rowhani-Rahbar, A., Oesterle, S., Gause, E. L., Hill, K. G., Bailey, J. A., Briney, J. S., Bowen, D. A., Trinidad, S., Kuklinski, M. R., & Hawkins, J. D. (2023). Effect of the Communities That Care prevention system on adolescent handgun carrying. JAMA Network Open, 6(4), e236699. https://doi.org/10.1001/jamanetworkopen.2023.6699
Rowland, B., Kelly, A. B., Mohebbi, M., Kremer, P., Abrahams, C., Abimanyi-Ochom, J., Carter, R., Williams, J., Smith, R., Osborn, A., Hall, J., Hosseini, T., Renner, H., & Toumbourou, J. W. (2022). Evaluation of Communities That Care: Effects on municipal youth crime rates in Victoria, Australia: 2010–2019. Prevention Science, 23(1), 24–35. https://doi.org/10.1007/s11121-021-01297-6
Steketee, M., Oesterle, S., Jonkman, H., Hawkins, J. D., Haggerty, K. P., & Aussems, C. (2013). Transforming prevention systems in the United States and the Netherlands using Communities That Care. European Journal on Criminal Policy and Research, 19(2), 99–116. https://doi.org/10.1007/s10610-012-9194-y
Toumbourou, J. W., Rowland, B., Williams, J., Smith, R., & Patton, G. C. (2019). Community intervention to prevent adolescent health behavior problems: Evaluation of Communities That Care in Australia. Health Psychology, 38(6), 536–544. https://doi.org/10.1037/hea0000735
von Holt, I., Decker, L., Ünlü, S., Walter, U., & Röding, D. (2025). Factors influencing the effectiveness of Communities That Care in Germany: A meta-analysis. European Journal of Public Health, 35(Suppl. 4), ckaf161.173. https://doi.org/10.1093/eurpub/ckaf161.173
Youth Endowment Fund. (2025). Communities That Care. YEF Toolkit. https://youthendowmentfund.org.uk/toolkit/communities-that-care/